- Kategori
- Şiir
Ah Çocuk!!!
Ah çocuk !!!
Hesabının nerden, kimden sorulacağını biliyor olsak ne fayda???
Bir insanlık dramı mı yaşadığın ?
Bir sistem sorunu mu ?
Ben yaşamaktan ya da geride kalmaktan acı ve utanç mı duymalıyım?
Ya da katil mi aramalıyım ???
Kimdir suçlu? Yaşananlara tek bir hükümlü yeter mi?
Ya da ben mi yaktım bu ateşi ???
Ben mi
attım o kör kurşunu???
Kısacık yaşamını bir şehrin ortasında ya da bir mahalle kenarında yitiren sen!!!
Tunçtan, bronzdan, taştan cansız bir heykelcik … Ne yapacağımı bakıyorsun …
Şimdi…. Ben, kırmızı akan bir nehrin kıyısındayım...
Sen ölürken çocuk …
masum ve çaresiz…
Vicdanımı bu nehre attım ben…
Üstüne ; toprakları, sınırları,
Şehirleri….
Sevgimi, sürgüne yolladım…
İçini karartmasın bunca kepazelik…
Aynı düşü kurduğun, aynı nakaratı söylediğin insanlar da var …
Yarınlarda…
Onlar daha sıkı sarılacak küreklere…
Ölüme doğdun hergün….
Öleceğini bile bile sarıldın yaşama…
Ölümsüzlük, seni bildiği için peşinden koştu…
Sen bildikten sonra sevmeyi ,
Bütün ömrüne yağsa kurşun ,
Bütün sabahlar acı renginde olsa ne yazar???
22 yaşında bir genç adam, bir avuç şiir serpti toprağıma…
Korkmadım yarınlardan ,
üzerime sinmiş kokuşmuş karanlıktan…
Ölen benim… Yüreğim, kendisidir yaşamı soluklamayan…
Azaldım …., Çırılçıplak şehir…
Ömrümün, ortasından kızıl bir nehir akıyor…
Taştan bir heykelim şimdi karşında,..
Ah çocuk utancım ömrümden büyük!!!!!
- Toplam blog
- : 16
- : 116
- Kayıt tarihi
- : 19.05.08
İstanbul doğumluyum. İktisat fakültesi mezunuyum. ..