Ahretliğe Mektup

’gözlerinin derinliğinde,

hasret yangınının

bıraktığı külleri görüyorum..’,

demişsin bir yerde ahretlik...

Doğru demişsin!

ben de baktığımda fotoğrafıma;

’hasret’ izdüşümünde çoğu hayatın,

ziyana mahkûm edilen düşlerini görüyorum..

O mahkûmiyetin içinde;

- ben de varım! elbet.

Aslında,

mahçubiyetle karılmış,

Ulvi hayallerin küllendiği,

Süfli niyetlerin; hercümerc kirli tezahürlerine,

iklim-i vücut, süfliyetlere karşı bir duruştur O..!

Ve artık zamanlarda;

hayat sahnında;

nevi şahsıyla münhasır tecrübedir,

kutlu bir ihtiramın müjde serencâmıdır.

Bak, bir yer de şöyle demişim;

Sabah çiğ dem tutmuş bir halesinde,

Güz kırağı çalmış mavi derede,

Âlem âla keyftir dünya sahnında,

Bir ben miyim mayhoş bu baziçede.

ve bizim, yalan sandığımız, bu baziçe de’

bil ki;

- hasret yangınlığımız, heyhat... devam edecek.

Ve bir gün, mutlaka...

tütmeyen gönüllerdeki kir ve pas silinecek..!

Selâmün kavlen.

***

Beşiroğlu | 02.02.2016

Emekliyim.. Şiir, edebiyat ve güzel sanatlara ilgi ve alaka duymaktayım. ..