​ Aile denince / Aile / Milliyet Blog
Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

29 Aralık '06

 
Kategori
Aile
 

Aile denince

Aile denince
 

“Aptal baba. Aptal baba”

“Öyle söylememelisin oğlum”

“Aptal baba, aptalsın işte”

“Şimdi Noel Baba’yı arıyorum ve Noel için sana hediye getirmemesini söylüyorum tamam mı?”

“Özür dilerim baba”

Bu diyaloğu Vancouver’ dan yaşamakta olduğum Nanaimo adasına giderken feribotta duydum. Çocuk bağıra bağıra babasına söverken baba da sakin bir şekilde cep telefonunu çıkartıp en güçlü kozunu kullanır ve olayı noktalar. Bakalım çocuk büyüyünce baba koz olarak ne kullanacak! Noel Baba’nın var olmadığı gerçeğini öğrenince babanın karizması biraz sarılacak sanırım.

Tam bunları düşünürken yazın eşimle Türkiye’ de yaptığımız ve bu sırada tatilde duyduğum bir başka diyalog takıldı aklıma. Baba, eş ve kızları hep beraber denize girerler ve kız suyla oynamaya başlar. Adam birşey olmuş gibi arkasını dönüp bağıra bağıra:

“Bana bak adam gibi dur. Bi kodum mu(!) iskeleye yapışırsın”.

Buradaki koymak tokat, yumruk, tekme(!), vs herşey olabilir. Kız da bu ihtimalleri göz önüne alarak suyla oynamayı kesiyor. İki toplumu tek bir diyalogla karşılaştıracak değilim ama merak ediyorum nedir bu farkı yaratan diye. Kültür seviyesi mi, toplum düzeni mi, (bozuk) aile yapısı mı? Çocuğa karşı şiddet yalnızca bizim toplumumuzda görülen bir sorun değil ve fakat malesef bizde daha sık rastlanıyor. Hayvan ile insan arasındaki o kalın çizgiyi görmemekte inat edenler çocuklarını döverek yola sokmaya çalışıyorlar. Konuşarak anlaşmak yerine dövüşerek anlaşmanın daha pratik olduğunu düşünseler de bu ileride çocuk için kötü sonuçlar doğuruyor. Bu anlayışla nasıl bir aile ortaya çıkar malum. Geçiniz...

Birkaç sene önce bir doktor tanıdığımızla sohbet ederken ortaya farklı bir diyalog çıktı. Bana şimdiki çocukların ne kadar hassas ve çıt kırıldım olduklarından yakınıyordu...

“Şimdiki çocuklara bir tokat vuruyorlar yok depresyon, yok stres, bilmem ne. Bizim zamanımızda babam işten gelir önce abimi sonra beni birer posta döverdi. Biz de güzel güzel ders çalışırdık. Ne stres ne birşey. Çok şükür ikimiz de doktor olduk.”

Yurdum insanı olaya farklı açılardan yaklaşmayı seviyor. Kanımca biraz dengesiziz.

Not: Resimdeki ördeğin konuyla uzaktan yakından alakası yoktur. Ayrıca bu hikayedeki kişilerin hepsi gerçektir, biri hariç: ördek! Onun da ailesi vardır elbet.

 
Toplam blog
: 128
: 1989
Kayıt tarihi
: 03.10.06
 
 

Gözlerini kapat ve düşün: bir cümle kaç kişide farklı etki yaratır? Birbirimizi anlamanın gittikçe z..