Akrep avı..

Yoksul çocuklardı onlar, yaz akşamlarını bekliyorlardı bin bir umut ve heyecanla.
Temmuz Ağustos demek!
Bereket demek
Tokluk demek
Para kazanmak demek
Aile bütçesine katkı demek..

Onlar
Ne yılandan
Ne çıyandan
Ne böcekten
Ne akrepten
Sadece açlıktan korktular.

Onları daha doğmadan, korkmasınlar diye efsunladılar.
Onlar bizim çocuklarımız.

Gece demek
Av demekti
Ekmek demekti
Küçücük yüreklerine heyecan demekti..

Tek silahları kıştan kalma maşaydı.
Urfa'lı Cuma, tam 15 yaşındaydı.

- Toprak damlı evlerin harabe köşelerinde, gece saat 21.00'den 01.00'e kadar elimizdeki maşalarla akrep avına çıkıyoruz.
- Öldürdükten sonra da kapalı bir kutuya koyuyoruz.
- Tehlikeli ama mecburuz, çünkü aile bütçesine katkı sağlıyoruz..
- Önce korkuyordum ama, şimdi alıştım korkmuyorum.
- Gecede 3-4 akrep yakalıyoruz.
- Tanesini bir milyondan bakkala satıyoruz.
- Bazı arkadaşlarımı akrep soktu;ciddi tehlike atlattılar.

Diyerek anlattı Cuma, olağan yaşantısını hayalleri diye...

***Can çekişiyor insan!***

Bir iyilik
Bir kötülük
Birine bağ
Diğerine bağcı.

Birine ayak
Diğerine ayak bağı.

Akrebin zehri
Akrebe hayatmış
İnsana ölüm.

Ölüm ve yaşam arasında
Can çekişiyor insan..

( 11- 05 - 2005 )

Sabiha Rana