- Kategori
- Psikoloji
Aldırmayın siz bana...

Kalbim yangın yeri...
Ortalık toz duman, savrulan küllerim mi? düşünüyorum da zaman zaman çok cılız kalmış kalbim bukadar çok yaradan..
Güneşe bakamıyorum gözlerim kamaşıyor, gölgede de üşüyormuşum yeni anladım. Bilinmezlikleri merak ederken, bildiklerimi unutmak istedim..heryer yoz dumanken, kaçıp kurtulmak istedim hala sayıyorum bitmek bilmedi isteklerim.
Kalbim yangın yeri..
Acısı en dinmeyen tarafıma sorup, kim olduğunu bildiğim halde öğrenip tekrar acım dinmesin istedim ve anladım ki unutmak istemedim.. Ölürmüş unutursa insan, doğrumudur hiç denemedim..
Kalbim yangın yeri...
Dizlerim yara bere, düşünce kalkmayı öğrendiğimden de yara bantları işeme yaramaz halde.Bir iki düşünce kabuklanır yada görmez gözleriniz sızlamayınca dizleriniz...
Kalbim yangın yeri....
Gücümü anladım her tırmanışta, her dağ eteğinde, her yolda, her bana kalan bir izde. Uçmak değildi amacım umarsızca sadece taşımaktı bu hayatı sırtımda. Gücümü anladım her baktığım aynada cılız bir bedende yorgun geçmişe can vermelerimden çıkardım hayatımın özetini...
Kalbim yangın yeri..
Tanımıyormuşum seneleri yüzleştim, bu yangın beni kül etmiş yeni yeni kırdım yangından arda kalan zincirlerimi.. Koşmaktan yorulmuşum, yürümektense ayaklarım yaralar içinde..
Kalbim yangın yeri...
Bazen sıkışıp kalıyorum kendimi sevmelimiyim yoksa dövmelimiyim kendimdende sıkılır haldeyim...
Küller canımı sıksada, küllerimden doğmayıda başarırım ben nede olsa.. bakarım aynama o söyler doğruyu bana..