- Kategori
- Anne-Babalar
Ana babamıza değil evlatlarımıza borçluyuz.
Basit bir mantık yürütüyorum:
Anne baba kutsal değerler evet, ancak biz onların parçalarıyız; onlar bizim değil.
Yumurta ve sperm onlara ait. Dolayısı ile onlardan oluşmuş canlılarız. Bizim ise onlarda ne kan ne doku ne hücre, hiçbir parçamız yok.
Düşünün bir kere anne babamızdan birini ya da her ikisini kaybedince, evladımızı kaybettiğimiz kadar yanmaz içimiz. Şimdi buna itiraz edeceksiniz. İtiraz edenler muhtemelen henüz anne baba olmayanlardır. ”Evlat acısı” tabiri bu yüzden dilimize yerleşmiştir, acıların en büyüğüdür.
Bunun bilimsel açıklamasını yukarda yaptım. Yani parça olmak. Mesela eliniz kesilse canınız yanar. Çünkü sinirler oradadır, acıyı hissetmenize neden olur. Aynı şekilde sperm ve yumurtada da sinirler yok mudur? Ve onlar da size ait değil midir? Sonra bunlar birleşerek yeni bir canlıya taşınırlar, tüm herşeyinizle taşınırlar çünkü o sizsiniz. Neden benzeriz annemize ya da babamıza?
Çocuk dünyaya getirmek tamamen bizim ya da büyüklerimizin bencilliğidir. Neden çoğalırız? Bazen neslin devamı isteğidir, bazen kaza olur, bazen biz istemeyiz dedeler nineler ister, bazen evliliğin gereğidir bilinci, bazen cinsellik vb.
Sonuçta bunu biz isteriz çocuklarımız değil. Peki hal böyleyken neden onlardan saygı ve itaat isteriz? Ne hakkımız var?
Belki şöyle bir açıklama kabul edilebilir görünür: Biz de onun belli bir yaşa gelene kadar tüm kahrını çekiyoruz. Bu da onu dünyaya getirmemizin bir diyeti olabilir.
Bence değil. Kaldı ki bunu göze alarak bu işe girişiyoruz. Hazırlıklarımızı buna göre yapıyoruz.
Sonuç olarak annemiz babamızı çok severiz fakat çocuğumuza olan sevginin tarifi yoktur. Bu fizyolojiktir, bu duygusaldır, bu anlamsızdır, sevgiliye duyulan aşkın da ötesindedir.
Eminim ki çocuklarını sokağa bırakanlar da onları çok seviyor.
- Toplam blog
- : 13
- : 2913
- Kayıt tarihi
- : 28.11.06
Dünya sımsıcak günlerini verdi ona o sonbahar, geçti sonsuzluktan usulca. Artık acılanma vaktiydi, a..