- Kategori
- Anılar
Anılar gardırobu
Önümde" beyaz kağıt", parmaklarım klavyede, düşüncelerimin akmasını bekliyorum. Yazmaya başlamadan önce, günün stresinden ve olumsuzluklardan, kurtulmaya çalışıyorum; gerçekleştiremediğim planlarımdan, telaşlarımdan, çalışma ortamdaki gerginliklerimden, üzüntülerimden, kaygılarımdan vs.vs. Düşüncelerimin içine dalabilmek için bunların hepsini içimdeki derinliklere itiyorum. Düşüncelerime yön verebilmek için kendi kendime söylüyorum: herkesin gücü vardır, kendisinin ve başkalarının , düşüncelerinin akışını değiştirmeye. Bu düşüncem, düşünceler hakkında, düşünmemi getiriyor : ))
Kafamın içindeki düşüncelerime doğru istikamet verebilirsem ve daha harmonik düşünmeyi öğrenebilirsem, yazdıklarım belki de bu kadar karmaşık olamaz.
Düşünceler konusunda düşünmeyi başka bir zamana bırakıyorum ve bu sabah çok etkilendiğim bir günce okuduğumu paylaşmak istiyorum.
http://blog.milliyet.com.tr/Blog.aspx?BlogNo=183399
İki kardeşin yaşadıkları ve özellikle ranzalı odada geçenlerden çok duygulandım ve kendi anılarıma doğru bir yolculuğa çıktım.
Benim anılar gardırobum var, içinde özenle renklere göre dizilmiş anılarım .
Bazen o anılar gardırobun önüne duruyorum, kapağını açıyorum ve hangi anımı yanıma almak istediğimi karar veremiyorum. O kadar çok ki...İsimleri yok...renklere göre dizmişim...
Sarı anılarım var. Sarı anım, sonsuz ayçiçeği tarlaları ile ilgili...Trende, cam kenarına oturmuş, dönüşü olmayan bir yolculuğa çıkmıştım. Dönüp dolaşıp yine bu yolculuğu hatırlıyorum… Fakat hayatımın dönüm noktasıydı bu yolculuk. Hiç de kolay değildi…. Doğduğum, büyüdüğüm topraklardan ayrılırken o uçsuz bucaksısı sarı tarlalar geliyor gözümün önüne. Boğazım düğümlendiği hatırlıyorum ve içimden bir şeyler koptuğunu…Aynı zamanda bilinmeze, yeniliklere doğru umut dolu bir yolculuktu bu. Sarı renk ayrılığı anımsatsa da, umudun rengin de olmuştu benim için.
Açık yeşil anılarım var. Açık yeşil anım, onun gözlerini gördüğüm ilk an. Soğuk ve yeşil, nasıl da geziniyorlardı yüzümde.Kalp atışlarımın hızlı çarpıntısı duyulur diye korkmuştum.
Mavi anılarım var. Mavi anım, denizi gördüm ilk an. Denizi, bir göl gibi hayal etmiştim. İlk gördüğüm an çığlık atmıştım, nefesim kesilmişti, sonsuz maviliğin ve güzelliğin karşısında…Televizyon yoktu o zamanlar ve denizi ancak hayalimde canlandırabilmiştim ( hayal gücüm de bir göl çizebilmişti sadece : )) ) yedi yaşlarında olmalıydım…Geçen yıl (2008 ) eşim o noktaya götürdü beni, denizi gördüğüm o ilk noktaya, yıllar sonra o küçücük tepede gözyaşlarıma hakim olamadım…
Mor anılarım var. Mor anım, onun o İnsan olduğunu anladığım an .Akşam ılık, deniz sakin, kum soğuk, gökyüzü de alabildiğine mordu…
Beyaz anılarım var. Beyaz anım, ilk çocuğumuzu dünya getirdiğim an.Beyaz, şapkası, beyaz giysileri, beyaz battaniye sarılmıştı, dünyanın en büyük mucizesi…bizim oğlumuz. Hayatımıza yeni beyaz sayfa açılmıştı…
Gri anılarım var. Füme cam renkli yuvarlak masanın etrafında İlk büyük kavgamızı yaratmıştık…
Siyah anılarım var. Siyah anım, siyah duvar tipi piyanosu eve geldiği ilk an. Yoğun ahşap kokusu sarmıştı odayı…saygıyla kapağı açmıştım ve ürkerek, tuşlara dokunmuştum. O ses, hayran olduğum ses, bugün de en çok sevdiğim enstrümandır piyano...
Pembe anılarım var. Pembe anım ikinci bebeğim. Bir kızımız olsun istemiştim. Pembe battaniyesinin içinde, dünyanın ikinci mucizesi mışıl mışıl uyuyordu…ikinci oğlum.Dört beş yaşlarındaydı ve bir gün sormuştu: anne, kız olsaydım beni daha mı çok sevecektin. İçim parçalanmıştı, hiç bir kıza değişmeyeceğimi nasıl bilebilirdi o minicik yürek…
Turuncu anılarım var. Turuncu anım pişirdiğim kekler ile ilgili… en çok havuçlu, tarçınlı , cevizli keki sevdiğimiz içindir veya o anda taktığım turuncu önlüğüm içindir…
Sonra anılar gardırobunu kapatıyorum. Hiçbir anımın çıkmaması için kilitliyorum, ve istediğim zaman ve istediğim anılarımı, sadece ben çıkartayım diye.
- Toplam blog
- : 144
- : 1854
- Kayıt tarihi
- : 13.03.08
Doğduğum ve büyüdüğüm şehir Kırcali, Bulgaristan. Yıl 1964. Makina Mühendisiyim. Evli ve iki çocu..