- Kategori
- İnançlar
Ankara'nın ezanı
EZANLA GELEN HUZUR
Ankara' nın Kızılay'a yakın bir mahallenin camisinde ne ezanlar dinledim. Beni benden alan, ruhuma huzur salan. Ankara başkent olduğundan mı ne camilerine bu kadar güzel sesli, makamda ehil müezzinler mi bahşedilmişti, yoksa benim duygusal yoğunluğum mu bana böyle hissettiriyordu? Evdeydim ve televizyonun malayani alemine dalmış haldeydim.Tesadüfen kulak kesildim, yarım aralık pencereden giren ezan sesi tüm odayı mistik bir havaya bürümüştü. Odanın televizyon sesinden dolayı yoğun ses kirliliği ortamına ezan sesi yumuşak bir serinlik ve hafifletici bir gizem katmıştı. Geçirdiğim görünmez bir kaza sonrası ayağımın kırıklığından hasıl olan ızdıraplarım adeta şifa bulmuştu.
Bir ikindi namazı öncesinde müezzin efendinin okuduğu ezan insanı bu kadar mı etkiler? Hele o çıkışları, aman Allah'ım! İçimin en ince hücrelerine kadar sindirdim. Kendime böyle bir ezan ziyafeti çekmeyeli yıllar olmuştu. daha önceleri aynı duyguları bir kaç defa da İstanbul'da içime sindirmiştim.
Ankara'da bir başka etkilendim. Müezzin efendi de sesse ses muhteşem, pürüz bulaşmaz, makam şaşmaz. Hiç kesmese akşamdan sabaha kadar aynı ezanı tekrar tekrar dinlerdim.
Kim olduğunu bilmiyorum ama Allah o müezzinden razı olsun. Beni mest etti, manevi duygularımı kamçıladı, içimdeki iyimserliği seferber etti. Geleceğe yönelik pusuk duran umudumu şaha kaldırdı. İşte böyle müezzinler böyle imamlar lazım bu millete. Eskaza namaza geleni beş vakit namaza başlatır böyleleri.
Ezan sesinin ruha verdiği dinginliği manevi duyguları yoğun olanlar çok iyi bilirler. Hele ki sabah ezanının içimizdeki hüznü huzura çevirişini bazılarımız bizzat yaşamıştır. Gurbete gidenler, gurbette maddi manevi mahsur ve madur kalanlar, cami avlusunda ümitsizlik içinde sabahlayıp sabaha erişenler, ezan sesiyle kendilerini bulup bu huzurun yoğunluğunun tarifsizliğini dolu dolu hissederler. Umutsuzluktan silkelenip kendilerine gelirler. Belki düştükleri yerden kalkıp daha bir sağlam yürürler.
Şimdiki nesil pek bilmiyor, ama geçmişte İstanbul'un asilzade hanımları sokakta yürüyorken rast geldikleri ezan sesini yolun kıyısına çekilip saygıyla huşu içinde dinlerlermiş. Niçin kenara köşeye çekiliyorlar, yürüyerekte ezan dinlenebilir, diyenlere oradaki incelik, ayakkabımızın topuğundan çıkan ses ezan sesinin ahengine karışmasın, kulağımıza gelen güzelliği bozmasın diye... En önemlisi de ezana saygısızlık olmasın diye... Şimdiki nesilden manevi doyumsuzluk içinde olanlara, ezan sesine daha fazla kulak versinler ve Allah sevgisini içlerinde hissetsinler diyorum. O zaman hayata bakışları ve hayattaki iniş ve çıkışlarda dayanıklılıkları daha sağlam olacaktır biliyorum. AYFER AYTAÇ - ayferaytac.com
- Toplam blog
- : 622
- : 205
- Kayıt tarihi
- : 08.12.14
Gazeteci-yazar ..