Ankara

Ankara’da yaşlanmaya

Seninle  sessiz

Seninle  sensiz

Felsefe okuyup

Şiir yazarak

Olur olmaz sokaklara

Tartışamadığım tek konusun

Anlamasan da olur

Anlaşmasakda

Ne zaman duysam kederini

Bir kitaba başlıyorum

Gece hüznün en sütlü katında

Bırakıyorum sigarayı

Çünkü hiç bilmiyorum

Sevdiklerimin memleketini

Çünkü hiç bilmiyorum

Akan zamanın çizgiselliğini

Hırçın saatler kuruyorum

Dil tarih Coğrafya Fakültesine en erken ben varıyorum

Adı sanı duyulmamış bir filozofun rüyasından

Esinlenerek

- ki o gece kar yağmasına yakın

- ki o gece sokağında

Adını sayıklamanın hünerli yolları var

Kasım ayı

Vize zamanı

Ankara sabahında

Hıçkırarak uyanıyorum

Filozof olsam ya da

Ankara’ya hiç var

Ömrüme dokunuyor her soru

Hipoglisemi mi?

Anlatsam o fasıl gecesini

- ki en büyük hayalimdi

- ki o gece

Varlık ve Zaman’ı yastık yapıp

Göğsümde bulantı

Kalbime yürek demeyeli

Ankara küs

Ölümcül Ankara

Şiir doğuyor her kız çocuğu

İçten büyüyor

İçten dokuz on yaşlarında

“Sigaramın dumanına saklasam seni”

İçten sorguluyor

Kalbe ne zaman yürek demeli

Yaşlanıyorum

İş güç yok

Varsın

Yetiyorsun

Ankara’da

Kimi zaman nefessiz kaldığı için

Kimi zaman tedavisini aramadığı için

Sayısal oynayıp

Ertesi gün ekmek almadığı için

Adı deliye çıkandan

Adı filozofa çıkandan

Adı şaire çıkandan

Kork!

Kork ve yaklaş

Göllerime

Donmak üzere olan gözlerime

Dokun ki ağlasın

Ne okursan oku

Aklımda kalansın

Nasıl yorarsam yorayım

İçten

Nasıl anlatırsan anlat

Yürekten

- ki kalp diyemediğim

Ankara

Çirkin Ankara

Avuçlarında ölmeliyim!