- Kategori
- Şiir
Anne dur! Aşk öyle demedi
Alevin ucu yanık, aşkın dili keskin.
Kırkiki heceli içimdeki ses
Gözlerimdeki hasır örtüyü kaldırsam
ve bir yağmur yağsa yanaklarıma
Anlatacak sesimin buğusu…
Hangi kurdan işlem görüyor demiştin aşk?
Gözlerinin uçurumuna saplanıp kalmıştı ellerim
Gerçeğin merceğine bir o kadar yakın
Ve bir o kadar uzakken kendime…
Anne
Küçülüyor gözlerin,
inan ki ben ellerimi çektim.
Gittikçe uzuyor saçının siyahı
Göğün pembe kanatları ve
denizin mavi pulları da sana yetmiyor artık…
Gittikçe boğuluyorum sesinde…
Dağınık ruhumun aynadaki aksi
Ellerin gibi rahat bırakmıyor nefesimi…
Ellerim, ellerim diyorum
Ellerimin üstünde yeşil bir sis beliriyor.
anne! çekiyorum akmıyor damarlarım
Sustuğun sözcüklerin izdüşümünde
Çıra yangını bir ateş yüreğin
Ve ben öylesine korkuyorum ki çocukluğumdan
özlüyor saçlarım ellerinin izlerini
Ben yine senin ‘küçük güzel kızın’ kalsam diyorum
Sayfalarca seçenek sunuyorsun bana
Hangi çöpü çeksem yüzüme düş yansıyor
Yaşantı değirmeni de hep aşkı öğütüyor
Anne, anne dur! Aşk öyle demedi
Dediği sadece iki yüreğin bir olma telaşı…
Petek Sinem Dulun
- Toplam blog
- : 26
- : 501
- Kayıt tarihi
- : 13.08.07
Ondört yıldır Antalya'da yaşıyorum, kültür- sanat konularına özel ilgi duyuyorum...