- Kategori
- Deneme
Annem
Masumiyete değişmediğim anlarımdasın. Uykumdaki gülüşümde, sebepsizce dalışımdasın. Engin bir denizin en uzağına takılıp kalan gözlerimde, geçmişimde ve duruşumda bir yerlerdesin.
Sadece ve sadece bakmak, susmak istediğim zamanlarım oldu. O zamanlarda seni düşünmedim. Çünkü sen benim düşünüşümde, kavrayışımda ve bakışımda bir yerlerdesin. Söylediklerim elbette benim; bazen sadece sesimsin ya da sessizliğim.
Düşünüyorum da... Dinlediğim tüm o müzikleri, sesleri muhtemelen sevmezdin, dinlemezdin. Ama sen benim kulağımda, sen benim müziği hisseden ''şükür ki hissedebilen'' ruhumdasın. Senin adın değil, halin var belleğimde. Bazen yüzün bile değil gülüşün, ellerin değil sevişin var içimde. Seni sorduklarında bakışımda, sesimde, sessizliğimde olan sen; konuştuğumda karşımda, istediğimde hep olduğu gibi yanımdasın. Derler ya hani; canımda, kanımdasın. Hayatımda ve hep aklımdasın.
Sen; evrende, boşlukta, katmanlarda veya adı her ne ise işte oralarda bir yerde değil bendesin. Seviyorum seni içimden sessizce.
Bu ne ki! Daha ne yazarım, ne söylerim, ne anlatırım seni. Ama sen sessizlikle ve soluduğum havada bir yerlerdesin. Bağırsam da, sussam da, çağırsam da; kimsenin göremediği muhtemelen de hissedemediği ama, benim ve senin sevdiğin bir yerlerdesin.
Yokluğu çekilenlere adanmıştır...