Annemin en güzel şarkısı

Bir akşam babam  eve  makaralı bir teyp getirdi. Teybi özenle salondaki büfeye,  ahşap kasalı  radyonun yanına koyduk.  O gece  fizikçi Zihni bey amcayla Müzeyyen teyze  geleceği için misafir odasındaki kömür sobası  da yakılmış, tüm odaların kapıları ardına kadar açılmıştı. Bu yüzden ev çok sıcacıktı.  

Ağabeyimle ben sevinçle babamın  yanına oturduk. Bir an önce teybi çalıştırmasını ve  bizim sesimizi  kaydetmesini  istiyorduk. Bu çok keyifli bir oyuncaktı.  Benim gözlerim  faltaşı gibi açılmış babamın teybin üzerinde ileri geri al, çal, pause, kaydet tuşlarında gezinen parmaklarını izliyordu.

Birlikte  Hansel ve Gratel’in  Türk versiyonu Oduncu ve Çocuklarını oynayıp teybe kaydettik.  Ben Suna oldum. Ağabeyim Altan. Babam da oduncu.  Annem de bize katıldı sonra.  Aslan bacaklı masa  sahne, biz de  bu hikayenin kahramanlarıydık artık.  Kendimizi dinleyince çok güldük. Sonra durdu bir ara, anneme baktı babam. ..

“Kanaryam güzel kuşum, ben sana vurulmuşum,” diye o şarkıyı söylemeye başladı sarı saçlarını ellerinin arasına alarak.  Annem de söyledi, inceden inceden yağan bir yağmur gibi, onunla  birlikte.  Bu an da  kaydedildi teybe.

Sonraki günlerde yine  pek çok defa annemden dinledim o şarkıyı. Yemek  pişirirken, pirinç değirmende kahve çekerken,   penceredeki sardunyalara su verirken…O kahverengi bantların sarılı olduğu makaralara yuvaları ne oldu şimdi hiç bilmiyorum  ama annemin güzel, şefkatli  ve biraz da çekingen sesi hala  kulaklarımda.

İnsan her yaşta onu her haliyle seven, boynuna sokulup ısınabileceği annesini çok özler.

Işıklarda uyu melek anneciğim…Bütün çiçekler ve dualar senin için bugün….

Ninsun Hamra

Kanaryam güzel kuşum

Ben sana vurulmuşum

Seni çok sevdiğimi

Anlatıyor duruşum

Hüzünlü bakma öyle ,

benim şarkımı söyle

Kanaryam kalbimdesin

Ruhumu okşar sesin

Beni bırakıp gitme

Gönlüm senin kafesin

Hüzünlü bakma öyle,

benim şarkımı söyle

Mustafa Nafız Irmak