Antalya'dan bir mektup var...

Kardeşim Maho,

Antalya’ya geldim. Burası bizim oralar gibi sıcak. Kocaman deniz var. Heriflerle, karılar renkli donlarıyla denize giriyor. Bende girdim ama su çok tuzlu içilmiyor. Çıplak karılara bakmaktan gözlerim şaşı oldu.

Seyfo’yu buldum onun gecekonduda kalıyorum. Bir karı, üç çocuk iki oda evde kalıyorlar. Seyfo beni otele götürdü. Şef bizim oralardan hemşeri sayılır. Beni işe aldılar bir haftadır bulaşık yıkıyorum. Bu otelde her saat yemek var. Bulaşık hiç bitmiyor. Tabaklar hep dolu dolu geliyor. Millet yarısını yemiş yarısını bırakmış. Etler, tavuklar, tatlılar hep çöpe gidiyor. Burada bir günde çöpe gidenle bizim köy bir hafta doyardı.

Mutfakta küçük bir pencere var. Oradan havuzu görüyorum. Cıbıl cıbıl kızlar yatıyor havuzun kenarında. Akşam çok geç çıkıyoruz. Sabahta erkenden geliyoruz. Bizim köyün otobüsünden daha güzel servis otobüsü var otelin. Sabah, öğlen, akşam üç kap yemek yiyoruz otelde. Burada çok çalışıyoruz ama olsun biraz para biriktirdim, sigortamızı da yaptılar. Hem şef diyor ki “bu sene iyi çalışırsan seneye seni restauranta aldırırım” Kışın bir iki ay izine gönderiyorlarmış. Seyfo kışın pazarda muz satıyormuş. Belki bana da bir tezgâh ayarlayacağız. Sağ olsun Seyfo onun sayesinde iş güç sahibi olduk. İnşallah seneye sana da iş bulursak bir gecekondu tutarız. Böyle yengeye ayıp oluyor. Bu mektubu bizim otelde staj yapan İlker kardeşe yazdırdım. Onun için kibar kibar konuşuyorum. Biliyorsun ben okuyabiliyorum ama yazmam kötüdür.

Kardeşim Maho tanıdıklara selam eder, anamın ellerinden, senin gözlerinden öperim.

Kardeşin Selo...