Arabesk hayat son

Her hikayenin yüzlerce sonu olabilir. Yüzlerce yanlışlıkları, doğruları. Hayat kendimizin olduğu kadar birlikte paylaştığımız anlarda saklı aslında. Hiç paylaşılmamış bile görünse de...

Kız erkeğin gözlerinde artık o anı göremiyordu. Yoksa her bakış onu daha da acıtıyormuydu?

Bir kayboluştu ki o öyle anlatılır gibi değildi kızın yaşadıkları. Erkek ise konuşmak istiyor ama yolların hep çıkmazlarda olduğunu sanıyordu. Oysa her yol, her çıkış barındırır içinde, kendinden ayrı...

Yaşanan ama içine kendini katmdan yürünen yollar gibiydi bu hikaye. Herşeyin bir damla su gibi tükendiği zamanların içndeydiler oysa onlar. Yaşanılan çağ tüketme, tükenme çağıydı. Aşk bir yalan gibi ağızlardaydı. Bir büyü yoktu sanki yaşanan anlarda... Onlar için herşey böyle başlamamıştı ama acaba böyle devam mı edecekti?

Böyle devam etmedi hiçbirşey.

Birgün erkeğin gözleri uzaklardaydı. Kız yanında üşüyordu. Kimsesiz, yorgun hissediyordu kendini kız.

Birgün konuşmaya bile gerek duymadı erkek.

Ama kız bunun nedenini hiç bilemeyecekti.

Birine bağlanmak erkeği korkutmuştu.

Hiç konuşmadan, yüzüne bile bakmadan terketti kızı.

Tek söz söyledi “Üzgünüm”

Oysa üzülecek bir şey yoktu.

Hiç kimse için.

Kız şimdi yalnız kaldığında ona değil kendi üzgün benliğine üzülüyordu.

Bir hikaye bitebilir, ama izleri uzaklara uzanır.

SEVGİLER.