- Kategori
- Deneme
Arkadaş
İnternet
Kardeş mecburi arkadaşmış, arkadaş ise seçilmiş kardeşmiş.
Bir gün cephede, iki arkadaş düşmana silah sıkarken, arkadaşı öndeki diğer hendeğe hareket halindeyken vurulup hendeğe düşmüş. Geride kalan arkadaşı hemen komutana gidip, "Komutanım, arkadaşım vuruldu, izninizle onu getirmeye gidiyorum" demiş. Komutan karşı çıkmış. "Oğlum havada arı gibi kurşunlar geçiyor, arkadaşın şehit oldu, seni de kaybetmek istemem" demiş. Ama asker ısrar etmiş. Askerin bu ısrarı karşısında komutan gönülsüzce izin vermiş.
Asker, arkadaşının yanına, mucizevi şekilde yara almadan sürünerek gitmiş. Arkadaşını kan revan içinde bulmuş, fakat yaşıyormuş. Yaralı asker, arkadaşına eğilmesi için işaret etmiş. Kulağına bir şeyler fısıldamış ve şehit olmuş. Arkadaşını sırtlayan asker, cephe gerisine kadar yine mucizevi bir şekilde, zorlukla da olsa getirmiş. Komutanı şehidi görünce "oğlum, görüyorsun işte arkadaşın şehit oldu, kendi hayatını da riske attın" demiş. Asker "Ama buna değdi komutanım, bana son sözünü söyleyebildi" demiş. Komutan şaşırmış. "Ne dedi peki?" diye sormuş. Asker cevap vermiş: "Senin geleceğini biliyordum".
Apartmanlar, gökdelenler, bilgisayarlar, televizyon, diziler, zenginlik, modern yaşam nasıl alıp gitti bir çok insanca duyguyu insanlardan. Şimdi ki arkadaşlıkların çoğu karşılıklı ego tatmini yapılan bir alışveriş. Artık bu tür duyguların var olmadığını düşünmek ne acı. Hep bu sefer tamam diye düşündüğünüzde, umutları söndüren bir şeylerin olması ve bunun günahının, suçunun hep karşı tarafta olması ne enteresandır değil mi? Kalabalıklar içinde ne kadar yalnızız hepimiz. Artık bütün insan ilişkileri pamuk ipliğine bağlı.
İnsanlar kendilerine yük olmayan, üzmeyen, dert olmayan, emek istemeyen, birliktelikler peşinde ama nafile… Çünkü bu mümkün değil.
En iyi arkadaşlarım öldü benim, kalanlardan da çoğu arkadaş değilmiş zaten. Değişti anlamlar. Bu küçücük köyde şimdi elli yaş arkadaşlıklarım var. Çok değiller, ama şu face arkadaşlıkları gibi zaten çok olmaz arkadaşlar.
Bir de kalem arkadaşlarım var. Uzaktan, dokunmadan, duymadan, tertemiz, bir şey beklemeden, ummadan paylaşılanlar. Düşünüyorum da iyi ki varlar.
Ve hala bir yerlerde yine de, mutlaka kalmıştır bu tür insanca kavramlara değer verenler diye umudum var.
- Toplam blog
- : 271
- : 606
- Kayıt tarihi
- : 16.05.08
Güzel sanatlar fakültesi Müzik bölümüne gitmeme rağmen, fakülte sonunda yıllardır yaptığım turizm..