Aşk Durağı

Olmaz bazen yapamazsın ama çaren yoktur kapıda bırakırsın sevgiliyi, ceketini alıp çekip gidersin. Sevgili arkada kalmıştır bir sigara yakarsın nedenini bilmeden yüzün dumanlar içerisinde kalır birden, yoldan geçen insanlar sana cüzamlı bir hastaymışsın gibi bakarlar aldırış etmezsin yoluna devam edersin. Biraz uzaklaşınca neden aramaya başlarsın şehrin karanlık sokaklarında haykırmaya başlarsın “Neden” diye.

Yüreğin olmadığı kadar daralır. Aşk anlamını yitirmiştir biranda ama yapacak bir şey yoktur koşup yine aşkın durağına sınacaksındır. Orda doğup orada büyümüşsündür kaçtığın yere her defasında acılarla geri döneceksindir.

Sevgili artık geride kalmıştır. Neden hep aynı sen beni sevmedin ben seni daha çok sevdim. Hiç anlaşılmayan ortak nokta iki tarafında bir birini gerçekten sevdiğidir. Sevgiyi sırtına alan gururlu sevgili yolları arşınlamaya çoktan başlamıştır döneceği yeri biliyordur. Terk ettiği sevgilinin durağı yani aşkının durağı.

Olmazlar içerisinde bunaldığında sevgiye tekrar koşacaktır kaçan insanlar. Geri döndüğünde “Beni tanırsın sen aslında. Bende seni beni sevdiğin kadar hatta daha çok seviyorum. Çok pişmanım” der. Ve sarılırlar bir daha ki ayrılığa kadar aşkın tadını çıkarırlar vücutları birleşir. Geceyi sabah ederler. Ama hep oraya döner insan kucağından kaçtığı aşkının durağına. Kimi gülüne, kimi bir tanesine, kimi ömrüne ama herkes oraya aşkın durağına hep korktukları yere dönerler.

Sevgi yıpratılmaya devam eden en büyük duygu insanların elinde bir papatya sevgi. Dinen bir rüzgâr gibi sevgi seviyor, sevmiyor belki seviyordur ama sevgi hep yitirilen bir duygudur. Duygularını körelten insanlara aşılanmayı bekleyen en büyük duygudur sevgi...