- Kategori
- Deneme
Aşk ve Şiir: Açık hava temizler beni

İlk Aşk yaşanır, ardından gelir Şiir.
Yağmur kötü kötü yağıyordu. Yağmurun kötüsü kötü eder beni. Kötüyüm. Kötü kötü yürüyorum. Birazdan otobüs gelecek. Otobüse sığınırım.
Her kötü yağmurda yaptığım gibi otobüsteyim.
Havaalanına gidiyorum. Kalkan ve inen uçakları yağmurda seyretmek bana iyi geliyor. Seyredeceğim boy boy uçakları. Islak ıslak uçak gibisi yok.
Yol boyu uyudum. Kötü yağmur yağıyorsa en güzeli otobüste uyumaktır. Uyanır uyanmaz da uçakları seyretmektir kara gökyüzü içi.
Hızlı geldik. Havaalanı kalabalık değil. İnsan az. Uçak çok. Keyiflerince kalkıp kalkıp iniyorlar. Kuşlar yok. İçerideyim. Gelen yolcular kısmındayım. Gelen yolcuları takip ediyorum. Yürüyüşlerine dikkat kesiliyorum.
Diyarbakır uçağından inenler!....Zonguldak uçağından inenler!....İzmir uçağından inenler!....Yok, azlar?
İzmir uçağından önce Aşk indi. Aşk'ın ardından Şiir indi. Sonra elleri birleşti. Sonra bana koştular. Sonra kucaklaştık. Bütün olduk.
Yağmur güzel güzel yağıyordu. Otobüsteydik. Şiir anlatıyor, ben Aşk'la gülüyordum. Dönüyorduk.
1. Not: Aklına esti gel havaalanına, biraz havanı al ve dön dünyana; bak iyi gelecektir ya da kötü.
2. Not:
Kötü yağmurlar bendim
giderken,
dönerken de
iyi yağmurlar bendim;
biliyordum,
biliyorum
açık hava
temizler beni.
Ş.Y.