Ateşten gömlektir sevdamız

İşte şimdi, tam da şu anda, bir otel odasında, barış için bir güvercin havalanırken kuytu köşesinden, bir saz çalınırken en ince telinden, gri bir bozgun sardı duvarları, sağ kalanlar ardından baktı gidenlerin, gidenler gittikleri yaşta kaldılar:

Ateş yürür elime, ateş yürür tenime, ateş durur saygıyla önümde....Durmaz Yezit'in oğlu, durmaz kendi ininde...

Okşayarak tutuşturdu alev beni, pervaneye aşık bir sevgili gibi,

Yüzyılların yükünü yüklenmiş bir karınca ya da Pir Sultan hala dar ağacında,

Böyle mi vurulur insan, türküye, şiire, halka...

Çıkma Yezit çıkma ininden, dinin senden kirli sen dininden, utanmaz mısın çember sakalından, kirli cübbenden?

Birden bire sustu türkü, sustu şiir, sustu insan.

Yalımlarla donatılmış binlerce yılan, sen misin yalan, ya ardında kalan?

Güneşe semah duranların çilesi, açılıp yol kurulan umut bahçesi, her bir gül bir kora döndü...

Feda kuşağının evlatlarıydık, lacivert vatanın beline dolanan, fersiz kaldı sanılmasın ateşi avuçlayan,

balçıkla sıvanmaz dendi güneş; yalan.

Selim'in seferleri bir huya döndü..

93 Sivas katliamı;

13 yaşında bir çocuktum, aklımda kalan gri şalvarı, çember sakalıyla merdivenlere tırmanmış ''Allah u Ekber'' diye ağzından salyalar akıtan adam ve otelden çıkarılan 37 can oldu...Bir de yapılan resmi bir açıklama '' oteli saran vatandaşlarımıza bir şey olmamıştır...''

Sonra ben bıraktım onların tanrılarını, tanrıları bırakmadı hala iktidarı.Sorarlar bir gün sorarlar....

93 Sivas Katliamı'nda yitirilen canların anısı önünde saygıyla eğiliyorum...