- Kategori
- İstanbul
Aydınlansın artık bu gece...

tek başına buyruk
Yorgun bir günün, yorgun bir akşamında, hayata umutla bakmak için direniyorum. Sanki gece hep var, gündüzlerde gece sanki, insanların yüzü geceden karanlık, mutsuzluk diz boyu... Koşturuluyor bir yerlere, ama yetişilemiyor... O çok sevdiğim bu şehir, uğruna her damla kanım feda bu toprak dar geliyor. Kalabalık diyorlar ya bu şehre, yalan! Kimsesiz aslında, tanıdığım herkes gibi kimsesiz, yalnız, yorgun, uykusuz... Gel artık sabahım, gel artık baharım, gel de bitsin bu hüzünlü gece...