Ayna aynı ayna ama...

Aynaya bakmayı severmisiniz?

Cevaplarınızı duyar gibiyim, "Bazen" mi demiştiniz...

Kendimizi iyi, mutlu, güzel, bakımlı ve hoş hissettiğimizde aynanın önünden ayrılmak istemeyiz, edalı bakışlar, muzur gülümsemeler, kibar tavırlar...

Ya; hasta ya da mutsuzken, tabir yerinde ise dökülüyorken?
Kaçarız aynalardan, göz göze gelmekten korkarız aynaya yansıyan aksimizden.

- Ben bu değilim, ayna ne kadar kötü gösteriyor beni.

Halbuki bal gibi de biliriz, ayna aynı aynadır. Belki kırmak bile geçer içimizden, parçalamak, yok etmek.
Ama...
Kendimize yakıştıramadığımız görüntünün kusurunu aynaya yüklemek, seçimin en kolayıdır.

Tıpkı ilişkilerimizde yaptığımız gibi...

Çoğunlukla övülmeyi, onere edilmeyi, yüceltilmeyi, sevilmeyi, "Haklısın-doğrusun" denilmeyi bekleriz. Bizi övgülerle mutlu eden kişilerle ilişkilerimizde çok az sorun yaşarız, severiz böylelerini, bize güzelliklerimizi yansıtırlar aynı aynaların zaman zaman yaptığı gibi.

Zaman zamanda kusurlarımızı yansıtmakla karşımızdadırlar... Kabullenmekte zorlandığımız hatalarımızı yüzümüze vururlar, art niyet yoktur gene de hoşlanmayız, suçlarız, uzaklaşırız, kaçarız ya da kaçtığımızı sanırız aslında.

İnsan kendisinden kaçabilir mi?

Biliriz ki; iyi-kötü, güzel-çirkin, doğru-yanlış...

Ayna hep aynı aynadır, aksi düşense biz!!!




25/04/2008