Ayrılık, ayrılık; aynı: lık!

Ayrılık be ayrılık; gece denizde salınan kayık!

Acil; çevremde kim varsa, herkesle barışmalıyım! Bu bendeki "ben" savaşı uzun sürdü.

Etrafımdakilere sesleniyorum; hepinizi affediyorum!...Hepiniz de beni affedin; barışalım. (Kuru, pilav, cacık eşliğinde sarılalım bize.)

Çevremde kalanlar!?!

Konuşalım. Bir araya gelelim. İçelim. Yiyelim. Muhabbet edelim; aya yıldıza, çiçeğe böceğe kahkahalarımızı savuralım.

Mutlu olalım. Yalan mı?!

Yaşanamaz mı dersin bütün bunlar bu "ben" bende var olduğu sürece...

Temelde yatan, yüzeye çıkan, gülümseyen, acıtan ölüm mü, o meşhur bağımsız korku mu?

Ayrılık be ayrılık; ayrılık: aynı, lık!

1. Not: Barış. Herkes üstüne çıkıp tepinsin. Olsun, barış. Yerden kalkama. Sürekli sürün. Acı çek. Ne olacak; barış!

2. Not:

Ölümden ötesi

yok!

Hee,

ayrılık beter!

Öyleyse barış;

önce senle,

beninle sonra,

onla,

onlarla barış:

yahu barış!

Ş.Y.

İzmir. Aşk ve Şiir. Müzik. Kitap. Varlık ve Sözcükler ve .... ..