Ayrılık acısı yaşamak istiyorum !

Ayrılık acısı yaşamak istiyorum !..Çok keskin bir istek gelmiş olabilir bir çoğunuza.. Nasıl olur da bir insan bunu isteyebilir, helede bir bayan !

Bu isteğimin anlamını bende çözmeye çalışıyorum zaten.

Acaba o acıyı yaşayıp bağıra bağıra ağlamak mı isteğim..

Duyduğum her melodide ağlamak mı. Şiirler yazıp hüzünlenmek mi. Ayrılığın acısını yüreğimin derinliklerinde hissedip kahrolmak mı. Sadistçemi davranmak kendime.

Gördüğüm her çiftin mutluluğuna imrenmek mi acaba ?

İçinden acı geçmeyen an'ların unutulması dahamı kolaydır acaba. Öykülerdeki acı bağlamazmı bizi biraz daha ..

Gözlerinde hüzün gördüklerimizi sanki daha bir hatırlar olmazmıyız.

Acıyımı sever acaba yüreğimiz farkına varmadan.!

Mutlu anlarımızı hemen unuturuz da, bize günlerce ağlama seansları yaşatan acı anlarımıza daha bir sıkı sıkı sarılırız sanki.

Garip bir mutluluk yaşarız "hüzün çiçeklerimizi" sularken.

" Ayrılıklar da sevdaya dair " demiş Atilla İlhan. varmı bundan güzel bu acıyı anlatan !

Sislerin arkasında görünen mutluluğu yakalamaya çok çaba göstermeyiz. Ama söz konusu acıysa koşar gideriz peşinden çoğu zaman.

Yakalayınca da içleniriz. "Neden ben" diye sorgularımız başlar.

Gitmek mi kalmak mı ? diye sorgularken kendimizi, elimizde kalan kırık zaferlerle avunmaya çalışırız..

Bir havai fişek gürültüsünden korkarız. Ama görmeden de yapamayız ya hani !

Patlayan her fişek bizim coşkunluğumuz gibidir çoğu zaman . Acı ve mutluluk coşkumuz belki de.

Gülen bir insana görünce gülümseriz. Ağlayan görüncede başlarız ağlamaya. Sonra da buna "paylaşmak" deriz.

Evet paylaşmak ama, sankibiraz da kendimizi rahatlatmak . "O acı benim değil ama bende ağlamalıyım" gibi garip bir duygu. İçin için sevinmek gizlice.

Çok itici gelebilir ama bu böyle. Hatta Psikolojide de kanıtlanmış bir olgu ! Başkalarının acılarını düşünerek " iyiki o acıyı ben yaşamadım " diyebilmek. Bu demek değil ki bunu düşünen insan ; hissiz,kötü..Tam aksine egosu güçlü demek.

Ayrılık acısı yaşamak istiyorum demiştim ya; işte aslında her insan bunu yaşayabiliyor ara sıra. Garip bir haz duyuyor belki de.

Tabii bunun başına gelme ihtimalini hiç istemeden.

İşte tam burada bilinçaltımız devreye giriyor !

Bir örnek (Irvın Yalom'dan)

" Bir kadın çok önemli bir misafirini bekliyor. Misafirinin burnunun çok büyük olduğunu biliyor. Ve tüm gün kendini hazırlıyor. Sakın geldiğinde adamcağızın burnunun büyük olduğuna dair bir şey ima etme diye " !

Misafir geliyor. Kadın kahve söylemek için hizmetçisini çağırırken adama soruyor : " Beyefendi BURNUNUZU nasıl alırsınız " !

Bilinçaltımız emri yanlışmı aldı bizmi yanlış yönlendirdik acaba ?...

Bir kadın hamile kalmak istiyor. Ve sürekli bunu yineliyor. Ama olmuyor. Bilinçaltına yanlış sinyal gidiyor." hayır kalmak istemiyorum" ..

Onun içindir ki; doğru yönlendirmeyi öğrenebilmek gerekiyor bilinçaltımızı..

O zaman bir çok şeyin değiştiğine tanık olmak hiç de zor değil !

Hayır ; Ayrılık acısı yaşamak istemiyorum..