Ayrılmanın dayanılmaz ağırlığı

Hiç dikkat ettiniz mi, hayatınızda kötü bir şeyler olmaya başladığında ardı arkası kesilmez. Peşpeşe gelirler it sürüsü gibi. Daha fazlasını kaldıramayacağım dediğiniz noktada bir tane daha, yetmedi mi bir tane daha...
Sanki dalga geçer gibidir kader sizle; "Bunu da mı atlattın, al bakalım, bunu da atlat ta görelim!"

Bugünler öyle benim için işte, tam da yazdığım gibi, peşpeşe geliyor sorunlar, gelirken de her seferinde, tıpkı bir kar tanesinin dağdan yuvarlanışı gibi, çığ olup geliyorlar. Gitgide büyüyorlar.

Bugüne kadar hep pozitif düşünmeye çalışan ben bile tıkandım artık, pozitif yan arıyorum, bulamıyorum. Yarı kör oldum sanki...

Ayrılmaya karar verdik eşimle, son darbe buydu, tam çığ olma noktası... Herşeyi yedi yuttu bu karar.

Birlikte okyanusları, denizleri aştığınız insanla bir derede boğulmak... İnanılmaz değil mi?

Bir şey geldi oturdu yüreğimin üstüne, kalkmıyor namussuz, boğacak beni, kararlı. Ama ben de boğulmamakta kararlıyım, hodri meydan!...