Bir mesajlık hayatlar

Her bayramda, özel günde aynı şeyi yaşamaya başladık. Yakınlarımızdan kuru bir mesaj alıyoruz;

"Hayırlı Kandiller", "İyi Bayramlar", diye… Sonra aynı kurulukla onları cevaplıyoruz; "Teşekkürler, sana da".

Böyle kuru bir hayat sürüyoruz işte… Oysa eskiden ne güzeldi. Bayramlarda, özel günlerde insanlar birbirini hatırlar, ziyarete gider, birbirleriyle bir şeyler paylaşırlardı. Şimdi ise herkes yalnız bir yaşam sürüyor, her şeyden kopuk… Yeri geliyor kapı komşumuzla karşılaşıyoruz ve ne yapıyoruz? "Günaydın", "İyi akşamlar".

Hatta bazen kafamızı çevirip geçiyoruz. Bayramlarda aman eve kimse gelmesin diye tatile kaçıyoruz.

Ne kadar bireysel yaşamaya başladık. Eski geleneklerin hayatımıza kattığı bir değer vardı, insanlar birbirini hatırlardı, daha sosyal hayatlar sürerdik.

Önce telefonla kutlamalar başladı; "Kusura bakmayın, gelemiyoruz". Ama hiç değilse konuşuluyordu. Sonra devreye cep telefonları ve internet girdi. Ya mesaj atıyoruz ya da mail yazıyoruz. Nerde ilişkiler, nerde insanların birbirine sıcaklığı?

Yeni nesil zaten neredeyse unuttu ya da görmedi bile eski adetleri… Bayram ziyaretleri vs.

Onlar için bayram, yaşadığı yerden uzaklaşmak, eve geleceklerden kaçmak demek… Komşuluk ise sadece "günaydın" ve "iyi akşamlar" demek. Eski yardımsever komşulukları bilmiyor onlar.

Ne kadar zavallı bir nesil yetiştiriyoruz…Üstelik bunu kendi ellerimizle yapıyoruz.
Çok yakında zaten insanlar mecbur kalmadıkça birbirinin yüzüne bakmaz olacaklar.

Kaçınız apartmanda oturanları tanıyor? Düşünsenize, aynı binada birkaç yüz metrekarelik alanda birbirinizi tanımıyorsunuz… Ne olacak bu işin sonu? Ben size söyleyeyim, bundan sonra insanlar bir mesajlık hayatlar yaşayacak. Sevgiye, dostluğa, insanlığa aç….

Bu yüzden Bodrum'a kaçtım belki de sabah yürürken tanımadığım insanlar bana "Günaydın" dediği için, hasretim çünkü.