Babama mektup...

Biliyorum şimdi çok uzaklardasın, ışık ışık yıldızın birinden o yemyeşil gözlerinle bakıyorsun bize.

Biliyorum yanıbaşımdaymışsın gibi ürperirsin biz üzülmeyelim diye,

bedenin değil ama tüm yüreğin bizimle.

Dün sabah, hıçkırık seslerim kapladı tüm Bursa sokaklarını.

Postacı çaldı kapımı, senin adın vardı bana uzattığı zarfta,

bankalardan birine verdiğin otomatik ödeme talimatına karşıydı gelen zarf,

yok ki ödesin dedim,

yok ki kendisi artık hayatta değil ki!

Bir an dikiliverdin tam karşımda tüm azametinle,

sarılmak geçti içimden sana,

öylece bomboş kalıverdi sana uzanan ellerim,

ulaşamadım sana babacığım.

kayboldun ait olduğun yeni yerine,

yıldız yıldız bakmaktasın bilirim bana, gökyüzünde biryerlerde,

öyle bir terkettin ki bizi,

hiç beklemediğimiz bir zamanda ve yerde,

sana asla yakışmadı ölüm babacığım,

toprağa hiç yakışmadı bedenin,

hala,

hala bak,

kurumadı gözyaşlarım,

alışamadım hala sensizliğe...

Nilgün çakıcı

9 nisan 2007/14.46

Bursa'dan bir milliyet okuru olarak, burada sizlerle olmak çok güzel. Bir ev hanımıyım, iki çocuk..