Bahanem yok artık

Pek bi doluyum bu günlerde… Her şey üstüme üstüme geliyor. Acımıyorlar mı bana? Görmüyorlar mı çaresiz olduğumu? Artık kandıramıyorum kendimi…Avutamıyorum bir türlü… Bunca zorlukla tek başıma nasıl mücadele edeceğimi dahi bilmiyorum. Hayata dair güç alabileçeğim kimsem yok artık.Onca zorluklara göğüs germek için bi BAHANEM YOK ARTIK…

Ama bi zamanlar böyle değildim. Gözü karaydım… Hayat doluydum. Bütün yolların sonu aydınlıktı. Her aşk şarkısını üstüne alınacak kadar da ukala… Her şey benim içindi. Her şey ikimiz için… Şairler en güzel şarkılarını bizim için yazmıştı. Ozanlar en güzel bestelerini yine bizim için, AŞKIMIZ için yapmıştı. Ayrılık diye bir kelime yokdu lugatımızda…Hep aşk vardı. Vuslat günü için beklenen onca zamana rağmen, acıtmıyordu içimi sensiz gecen geceler… Elimdeki iki resmin bastırıyordu tüm özlemi…Yetiniyordum ben, yetinmek zorundaydım. Günde gelen birkaç mesajın, geceleri kaçamak konuşmalar yetiyordu bana… Bu ayrılığın hep bir sonu olacağına inandırmıştım kendimi. Günün birinde hiç ayrılmayacaksına kavuşacağımıza inandırmıştım kendimi... İçimde hep bunların hayallerini büyüttüm. Yine kavuşacağız, yine Kadıköy'de elele dolanacağız, yine Avcılar'da elini tutmak için binbir bahane arayacaktım. Ve yine Göztepe'de hiç ayrılmayacaksına sana sarılıp, uzun uzun o masumca, sevgi dolu bakan gözlerine bakacaktım. Tüm bunlara hazırlamıştım kendimi… Tüm bunların hayalleriyle bekliyodum o kavuşacağımız ânı.

AMA!!!!!!!!

Hazır olmadığım şeyler de vardı…

AYRILIK……

Hiç düşünmedim günün birinde ayrılacağımızı… Hiç hazırlamadım kendimi bu an için. Ve kendimi hiç bu kadar caresiz, yalnız da hissetmedim. Kendimi unuttum, tanıyamıyorum hiçbir şeyi, hiç kimseyi... Bambaşka bir hayatta yaşıyormuşum gibi geliyor. Artık derdimi paylaşacağım kimsem yok. Hüznümü yüreğimde yaşıyorum… Yüreğimde kopan fırtınalara rağmen yüzüm hep gülüyor… Belli etmiyorum kimseye içimdeki sızıdan… Üzüntünün nasıl yaşanacağını bile bilmiyorum. Bilmiyorum çünkü düşünemedim. Çünkü ayrılık gelmedi hiç aklıma…Seni hergün görmemi engelleyen o mesafenin gitgide daha da uzayacağını düşünemedim.

Birgün bana ‘’BİTTİ ’’ diyeceğini düşünemedim.

Senden sonra her yolun sonu karanlık… Artık korkar oldum kendimden…Tanıyamıyorum kendimi… Canından bile çok sevdiği insanları kıran üzen biriyim ben…

Ama söz verdim kendime…Madem seviyorum, onu kazanmak için elimden geleni yapacağım diye… Gözünden akıcak tek bi damla yaş için dünyaları yakacağıma... Yıllar önce onsuz başladığım bu aşk masalına onunla devam edeceğime söz verdim…


SENİ ÇOK SEVİYORUM AŞKIMCIM…HERŞEYDEN VE HERKESDEN ÇOK, TAHMİN DEĞİL, TAHAMMÜL BİLE EDEMEYECEĞİN KADAR….
HERŞEY SENİN İÇİN…