Bakmak görmek midir?

Belki de bakışlarda herşey... Bakmakla görmek arasındaki nüans da. Belki de görünenin çok ötesindeki bakışlarda, bakmalarda aranılan. Aramak ...neyi? neden, niçin? Bulmak için mi? Bulmak bence kaybetmektir sırasında. Tutamamayı seviyorum, çünkü bende bir tutunmayanım belki de. Hani şu "ben özgürüm" teraneleri değil elbet bizimkisi. Bambaşka bir şey bu.

Ve mavice bir özgürlük bu diyorum. Tam anlatamıyorum zaten. Anlar gibi olmalardayım... Anlamak, anlaşılamaz belki de... Korkunç ürperiyorum sadece. Belki de yaşamak bunun için gerek. Bilmek için yaşamak. Ve sonralarda yine bilememek için anlamayı yaşamak. Bunca yoldan sonra; yol nerede biter, nereye gider diye düşünmeden yürüyorum...

Evet, bakışlarla bakmak arasına sığınan bir sızış bu. Sorulara yer yok , cevaplarsa sorulardan geçiyor. Öyleyse ne cevap, ne soru bana oyalamaktan başka bir şey katmıyor. Katmak dedim de azalmalarım hep katışıksızdır çoğalmalarla gelen. Oyalanmak bizimkisi, kendini yormakdan gayrı bir şey değil. Dolanıvermek, acizliğimizi bir kez daha kabullenmek... Yol yorgunuyum...bir nefes, bir damla göz yaşı ve çırpınış. Ama kuşlar böyledir işte; rüzgarı bile bile uçmayı isterler. Kim ne derse desin herşeye değerse değer verilen, yolunda ölmeler de hoştur tüm rüzgarlara rağmen...