Ben ağlardım...

Ben bazen ağlardım..
Kimseler bilmezdi..
İçime atardım hep..
Dolar içim içli içli ağlardım..

Bazen annem gelirdi aklıma yeterince kokusuna doyamadığım..
Bazen de babam yeterince dost olamadığım..
Ablama ağlardım bazen yanında çok olamadığım..
Oysa en çok kendime ağlardım fazlasıyla güçlü olamadığım..

Hep gülmek isterdim.. Güldürmek.. Mutlu olmak..
En çok da mutlu etmek sevdiklerimi..
Sürekli konuşmak neşelendirmek çevremdekileri..
En çok da sevdiğimi..
Ama yapamaz ağlardım..

Dostlarım olsun istedim hep..
Tek bir telefonla koşup yetişebileceğim..
Her zaman akıllarına ilk geleceğim..
Bir tane oldu..
Sarıldım.. Ağladım..

Güzel bir işim olsun istedim..
Kimseye ihtiyaç duymayacağım..
Sevdiklerim ne isterse alabileceğim..
Onları küçücük şeylerle mutlu edebileceğim..
Olmadı.. Ağladım..

Ben kimseye anlatmazdım derdimi..
Hep içime atardım..
Bir köşeye çekilirdim..
Sonra..
Dedim ya içli içli ağlardım..