Ben hiç büyümemişim

Ben hiç büyümedim ki anne ! Hala hayatı bir bir oyun gibi oynuyorum. Hep kırıldı oyuncaklarım ve ben hep kırıldım. Hayat bir oyunsa; ben hep kaybeden oldum hayat oyununda. Ama yine de büyümedim... Hayat geçti ellerimin arasından diye düşünürken, geçen hayat değil; benmişim hızla hayatı geçen... Ne kadar zamansız hazırlıksız yaşamışım yaşamı, ne kadar çok hırpalamışım kalbimi. Bazen düşünüyorum kaybolmuş bir anahtar kadar sahipsiz miyim hayatta, önemsiz mi? Nerde dostun omzu, nerde yarin saçımı okşayan elleri. Ben hep kaybeden olmuşum kırılan olmuşum hayat oyununda. Aslında hiç büyümemişim. Hala çocuk ruhumda bütün yorgunluklara rağmen, olduğum yerden devam etmek yaşama. Ama bu sefer kırılan, kaybeden ben olmamalıyım. Kimse kaybetmemeli aslında hayat oyununda. Tek kaybeden hayat olmalı.

En güzel hikayelerimin sonunu yazamadım ben. Yollarımda yürümekten korkmadım. Kirpiklerimi ıslatan yağmurlar da korkutmadı. Beni tek yaralayan hayat oyununda hep kırılan olan içimde büyümeyen kız çocuğunun isyanlarıydı… Gitme dediği yollara düştüm, acıtma beni dedi, ben dinlemedim. Girme bu nehirler azgındır yorulursun dedi dinlemedim. En çok ben içimdeki çocuğu yordum. Ben hiç büyümedim aslında anne… Ben özlemlerin güzel sevginin tutkunuyum anne.