Ben

Ben ki; dostlar ben,

Dersimin yagiz delikanlisi.

Yoksul bir ailenin, uslu cocuguydum.

Ben ki; düzgün babanin dalli budakli mesesi.

Munzurun gürül gürül akan suyuydum.

Ben ki; savaslari kaybetmeye razi,

Sevileri yasatmaya gönüllü.

Ve kendime kefen bicendim, kendi tenimden.

Ben ki;dostlar ben,

Isigi sizdiran bir perde,

Aksam acip , sabah kapanan gece sefasiydim.

Benim dilimde , sözcükler belki egreti.

Kanayan bir yaraydi usumda yasam.

Ve evrendeki her igrenclige karsin bende

Degisen birsey yoktu, seviden baska.

Ama yoklugun yokmu bir tanem,

Ölümden de beterdi Allahim.

Ben ki sahipsiz ölüleri,

Paramparca vücütlari gördüm sokaklarda.

Kavgada yumruk,

Silahta mermi oldum gereginde.

Ama ne ölümün ensemdeki nefesi

Nede bir silah mermisi etkiledi beni,

Sensiz yasami sürdürmenin zorlugu kadar.

Iste bu yüzden, ben patlamaya hazir,

Yani pimi cekilmis bir elbombasiyim simdi.

Hidir Acar - mart-2010