Beni bana bırak!

Beni bana geri ver.

Bu gün bir kez daha sensizlik canimi acıttı. Sensizliğin bana
verdiği bunca acının hiç bitmeyeceğini anladım bu gün.
Oysaki seni sevdiğimi anladığım gün her şeyin değişeceğini
düşünmüştüm. Daha mutlu olacaktım seninle. Evet, her şey değişti.
Ama daha mutlu değil, daha bedbaht oldum.
Sonu hemen gelecek olan, ama bende hiç bitmeyecek bir sevdaya tutulmuşum meğer.
Keşke seni hiç tanımasaydım diyorum bazen. Hiç yasamasaydık bu umutsuz askı.
Sana düşman değilim. Sadece pişmanım. !
Hayatıma girdin, beni yaşattın, beni oldurdun.
Bana sevilmeyi ve en önemlisi sevmeyi öğrettin.
Tüm bunlar için sana sonsuz teşekkürler ederim sevgilim.
Simdi sensizim ve her gün bir az daha kopuyorum hayattan. Ve her gün ağlıyorum... ...
Bir de ağlamak acını hafifletir derler ya.
Hafifletmiyormuş. Onu anladım bu gün. Ağladıkça daha fazla yanıyor canim...
Beni acıtan göz yaslarım değil ki, akıttıkça yaram hafiflesin.
Öyle dayanılmaz bir acı ki bu.
Çaresi ise.
Yok! Yokmuş! Olmayacak!
Keşke bu kadar vicdansız olmasaydın. Bana yaşattıkların yetmiyormuş gibi giderken ruhumu,
kalbimi, umutlarımı, tüm sevinçlerimi - her şeyimi kendinle beraber götürdün
bu gün bir şeyi daha anladım.
Ben sende kalmışım. Sende kaldığım müddetçe de bu acılarımın sonu hiç gelmeyecek.
İşte bunun için senden son bir şey istiyorum.
Hiç değilse, beni bana geri ver!

AYŞEGÜL OCALI