- Kategori
- Şiir
Beş Namlu
Beş Namlu
gökte yıldız yok, ufuklara karanlık çökmüş
kasvetli, cansız bir gece hüküm sürüyor
yorgun bir yağmur yağıyor sokaklarda
direkte sarı, cılız ve keyifsiz bir ışık
ıslak virane bir duvar dibindeyim
çaresizlik bağlamış ellerimi kollarımı
mor bir eşarpla kapatmışlar gözlerimi
fular diye boynuna bağladığın
kokun doluyor ciğerlerime
içimde sarhoş bir huzur
bir yerden uğursuz bir baykuş ötüyor
trampetler ölüm vuruyor
gezden arpacığa bakan beş kara göz
beş namlu uzanmış yüreğime
dördü ölüm kusacak biri huzur bulacak
oysa suçumda suçluluğum da orada
beş namlu ve beş çift kara göz
sevgime de sevdiğime de kıyacak
ıslak karanlık bir kasım gecesinde
sır diye kimselere söyleyemediğim
alevinde yandığım, umuduna kandığım
yüreğimde büyüttüğüm sevgimi
diyemediğim kelimeler hâlâ dilimin ucunda
bıkıp usanmadan yollarını gözlerken
sana kavuşmak, hasretle sarılmak varken
doyasıya öpmek koklamak varken
kara gözlere aşkla bakmak varken
bu zamansız gelen de neyin nesi
hiç sevmediğim aysız bir kasım gecesi
ıslak namluların ucundan
senin hasretin ve gözlerinle öleceğim
bacadaki baykuş gözlerini dikmiş bana bakıyor