Beyazın bu yanı

Atın çocuğa, çocuğun ata baktığı yerden geliyorum.

Gelmiyorum. Oradayım. Oralıyım. Atım ve çocuk!

Ahşap beşikte uyuduğumu görüyorum. Başımda at bekliyor. Siyah uzun saçlarımı okşadığını hissediyorum.

Korkunun olmadığı yerdeyim. Tavşanımla oynuyorum.

Beyazın bu yanına bayılıyorum.

"Ayılmak için kırmızının o şarkısını dinliyor."

At çocuktan daha güzel bakıyordu. Bakıyordum çocuğa....Tuttuğu yerde elimi buluyorum.

Duvarlarımda tablolar; dolu dolu çığlık!!!

At, çocuğu koruyordu. Yok yok, çocuk atı koruyordu. Soruyordum?

Beklerken o heyecanda, resimler renkler üzerine konuşuyorlardı. Susuyordum!

Kırmızının "şu" yanına hayran kaldım.

1. Not: Atın gözlerini hatırlıyorum, gözlerimi; ama çocuğunkini, yooooo!.....

2. Not:

At

siyah siyah bakıyordu,

sert;

ama içindeki

yumuşaklığı

hemen

belli ediyordu,

ve çocuk

mavi bakıp

beyaz görüyordu,

atı ve beni

boyuyordu

duvarlar dolusu,

kırmızı.

Ş.Y.