- Kategori
- Deneme
Bir boşluğun eleğinden süzülüyorum...
Bağlanmaya mecalim yok kimseye, belki başka zamanda başka biryerde rastlasaydık geçmişimize ozaman gelecekten pay biçerdik kendimize. Çok yaşanmamışlıklarım var benim eksiğim hep, mutsuz. Annemin kucağında uyuya kalamadım ben hiç mesela, saçlarımı okşarken bana masallar anlatmadı, sarılmadık hiç şöyle içten. Babamla ilgili hiç anım yok örneğin, birtek geceleri uyuduktan sonra öperdi ara sıra eve geldiğinde, annem kahve yapardı içerdi ve giderdi. Sonra o kahveler öyle rafta bekledi babamın fincanının yanında, öylece bekleştiler. Babam birdaha hiç gelmedi. Kahve bozuldu attık fincanını saklamıştım ben ama sonra oda umudunu yitirip kırıldı. Ablam mı? seni yanımdan ayırmam derdi hep küçükken evlenirsem falan seni yanıma alıcam derdi. Sonra oda unuttu beni. Şimdi abla ben o kardeş rolleri değiştik. Hiç bisikletim olmadı benim ve ailecek hiç pikniğe gidemedik. Sonra büyüdüm. Gördüm ki büyüdükçe nefret diye birşey hakim oluyor yüreğine, anıların benliğinde gittikçe küçülüyor. O çok sevdiğin herkes hayatında bir figürandan ibaret oluyor. Dedim ki kendi kendime daha küçüklüğü yaşayamadan büyüdüm, o boşluğu neyle doldurmak lazım hala düşünüyorum bulamadım. He birde bunları unutturucak kadar güzel birşeyler olmadı hiç hayatımda. Kaçtım herkesden herşeyden. Hiç bulutlardan figür oluşturmadım ben, Çimlere uzanıp yıldızlara hiç isim vermedim yada. Birşeyler eksikti hep hala eksik. Hayatımda birkez aşık oldum oda karşılıksızdı birdahada olmam zaten. Kimi sevdiysem teker teker gittiler ne hayal kurduysam hepsi suya düştü, bütün umutlarım faydasız, amaçlarım sonuçsuz.
Yazım biraz karışık olabilir, bende bugünlerde pek bi karışığım zaten. Sevimsiz bir çocuk gibiyim. Yüzüm asık moralim bozuk. Dokunsan ağlayacak gibiyim destursuz...
- Toplam blog
- : 31
- : 592
- Kayıt tarihi
- : 08.09.07
19.05.1988 yılında İstanbul Fatihte doğdum. Mecburi istikametti benim ki, paramız olmadığı için Fati..