Bir daha asla

Hep vurgun yedim açtıkça içimi insanlara.

Sevdim, sevildim. Saydım, sayıldım. Ya da öyle sandım.

Ama bir daha asla, asla açmayacağım kendimi insanlara..

Göstermeyeceğim kimseye en insani duygularımı..

Tam bir profesyonel olacağım duygularımı gizleme konusunda, iş yaşamında olmak istediğim gibi.

Hepimiz bir sürü insan tanıdık. Bulutlu havadaki yıldızlar gibi bir görünüp, bir kaybolan.

Fırtına etrafı sardığında sığınacak derme çatma bir yüreğe ihtiyaç duyarken.

Gecenin en zifiri anında ışığına ihtiyaç duyduğumuzda kaybolan yıldızlar gibi dostlarımızda, sevdiklerimizde terk ettiler bizleri birer birer, onlara en ihtiyacımız olduğu zamanda.

Bulamadık bir kutup yıldızı kendimize. Hep doğru yönü gösterecek.

Kaybettik yolumuzu çoğu kez, zifiri karanlık gecelerde.

Sonra anladım ki herkes kendisinin kutup yıldızı.

Nasıl ki kutup yıldızı yalnız ise gökyüzünde, insanlar da yapayalnız yeryüzünde.

Elbet bir gün tüm sevdiklerimiz, tüm sevildiklerimiz yok olup gidecek.

Bir tek kendimiz kalacağız mahşer günü, hesap zamanında.

Anladım, anladım. Belki biraz geç oldu ama sonunda ben de anladım sanırım.

Bir daha asla göstermeyeceğim kimseye, en insani duygularımı.

Taş kesileceğim, dilsiz-ruhsuz kalacağım, dişlerimi sıkacağım, bastıracağım tüm duygularımı..

Ama göstermeyeceğim kimseye beni ben en yapan insani yanımı.

Hep vurgun yedim açtıkça içimi sevdiklerime…

Şimdi indirdim duygu kepenklerini…

Ve artık çok daha güçlüyüm hayata/insanlara karşı…

İşte son sözüm..

Bir daha asla güçsüz kalmayacağım..