- Kategori
- Öykü
Bir demet hüzün (4)
İlhan'ın babası İzmir'den oğlunu arayıp durumu öğrenince yanına bir kişi daha alarak Ankara yollarına düşmüş. Sevil'in babasını ikna etmeye çalışmışlar. Benim evladım kızının teline zarar vermedi, o artık bizim de namusumuz, birbirlerini seviyorlar, yapacak bir şey yok, izin ver evlensinler. Eğer izin vermezsen oğlum hapislerde çürür, kızın da intihar edebilir, iyi düşün demişler ve gitmişler bir otele.
Baba eşinin ve kızının yalvarmalarıyla ve kızına zarar verilmemiş olmasının sevinciyle ikna olmuş ve gelin emanetinizi alın demiş. Önce polise gitmişler. Sevil "Ben kendi isteğimle gitmiştim kimse beni kaçırmadı evlenmeyi düşünüyoruz " diye ifade vermiş, ve İlhan'ı hapishaneden çıkarmışlar. Hep birlikte düğün alışverişine gidilmiş. Sevil'e kıyafetler takılar alınmış, İzmir'e gelmişler. Nikahları yapılmış. Sevil'in ailesi nikaha katılmamış.
İnsan nasıl bu kadar sever nasıl bu kadar yakın olabilir birbirine... Sevil İlhan'ın kolunun altında dolaşıyor.. Kumrular gibiler...
Bu arada İlhan'ın okulla ilişiği kesilmiş ve askere alınma yazısı gelmiş. İlhan Sevil'i ailesinin yanında (izmir' de) bırakıp askere gitmiş. Ayrılmışlar ama mutlularmış. Sevil hamileymiş. Cemre bebek gelmiş aralarına üç olmuşlar. Ela gözlü sarışın tatlı mı tatlı Cemre bebek.. İlhan askerden gelince Cemresini kucaklamış, koklamış, tıpatıp kendisine benziyormuş.
İlhan artık okula gitmeyi düşünmemiş, kısa yoldan bir iş bulmak istemiş bulmuş da... Ayvalık Türkiye Elektrik Kurumun'da teknisyen olarak işe başlamış. Lojman vermişler, eşyalarını almışlar, dayayıp döşemişler. Perdelerini takmışlar, küçük bir yuvaları olmuş. Bütün sorunların aşıldığını düşünerek birbirlerine sarılıp gülümsemişler.
Devam edecek
- Toplam blog
- : 15
- : 263
- Kayıt tarihi
- : 05.08.08
Emekli ilkokul öğretmeniyim. Güzel insanlarla güzel şeyleri paylaşmayı seviyorum. ..