- Kategori
- Şiir
Bir sonbahar öyküsü
Sudaki izler
Arıyormuşum farkında olmadan
Bir sevgi eli usulca ruhumu okşayan
Bir dokunuş yetiverdi yorgun kalbime
Birden çıktı ortaya coşkun akan bir çağlayan
Ya Rab! Nasıl bir kalp çarpıntısı bu
Sevmenin ötesinde yaşadığım duygu
Uçmaya çalışan yavru kuşun kanadı
Sanırım ancak bu kadar çırpınırdı
Tanımlanamaz bir sevgi sarıverdi
Aşkı hiç tatmamış masum yüreğimi
Kapladı varlığıyla tüm benliğimi
Aşkın kalpleri ısıtan o sevgi ateşi
İçimde büyüyen tapılası yüce sevgi
Sahip olduğum en değerli şeydi
Ve artık o benim
Dünyamı aydınlatan güneşimdi
Şimdi yavaşça beni alıştırıyor
Sonbaharın bitişine
Katlanmalısın diyor
Güneşin daha az görünmesine
Göründü kış geliyor
Hazırla kendini alış yalnızlığa
Güneşi hiç göremeyeceğin günler de gelecek
Her öykü mutlu sonla bitmeyecek
Bu sonbahar öyküsü böyle bitmemeli
Güneşim olan kadın "Sensiz olmuyor" diyebilmeli
Uzatıp ellerini ellerimi tutmalı
Paylaşmaya razı büyüyen yalnızlığımı
Sonbahar kışın kış yazın habercisi
Durdurulamaz mevsimlerin değişimi
Bahar yeniden doğuşun simgesi
Gerçek olan güneşin doğaya can verişi
Her gecenin sonu aydınlanan seher
Her keder kurtuluşla sona erer
Tayfun Erkızan İzmir, 14 Şubat 2010
- Toplam blog
- : 11
- : 2289
- Kayıt tarihi
- : 02.05.08
Henüz emekli olmuş Öğr. Görevlisiyim. Asıl mesleğim dilbilim (linguistics) , yanısıra 42 yıllık prof..