- Kategori
- Şiir
Ey şehir!
Ey şehir!
Sana sığınmıştım
Seni bir liman sanmıştım.
Beni kendine çağıran fenerin
Korsan tuzağıymış anlayamadım
Kayalıklarında parçalandı ruhum
Yağmalandım...
Tüm benliğim soyulurken
Sana seslendim
Bir parça merhametti beklediğim
O kadar gürültülüydün ki
Çığlığımı duymadın!..
Tüm pisliklere kucak açan
Denizin bile
Bir çare olmadı gerginliğime..
Kumlarında bıraktığım ayak izleri
Bir kaç saniye kalabildi
Naylon poşetleri, pet şişeleri
Sakladığı kadar saklayamadı...
Kadınlarını gördüm ıslak kokulu
Elele vermişler erleriyle
Ne ki
Ele sunmuşlar güzelliklerini...
Ben onları naylon sandım.
Adamlar gördüm
Nursuz ve onursuz
Sürüklenirler sokaklarında
Yapayalnızdım kaldım kalabalıklarında...
Ey şehir
Ve şehrin kirli denizi
Yönümü dağa döndüm ben
O dağ ki
Çığlığıma çığlık katar
Ses verir sesime
Saklar bağrında daim
Vermez beni ele
Velev ki
Bir gün öldürse bile..
Bu yüzden ey şehir
Ve şehrin kirli denizi
Terketmedeyim ikinizi...
Yönüm dağadır bugün
Yüzüm Allaha!...
Şubat 2010; İzmir
- Toplam blog
- : 1645
- : 822
- Kayıt tarihi
- : 19.01.08
Edebiyat, kamu yönetimi ve gazetecilik tahsili... 27 yıllık eğitimcilik hayatından sonra emeklili..