Biri balık mı dedi?

Bilgi alışverişinin bizi gerçek anlamda zenginleştirdiğine inanıyorum. İlk blog yazımda ne olsun diye düşünürken aklıma balık geldi. Balığı satın almak, pişirmek, sunmak ve yemek başlı başına bir ritüel. 

Aynı denize kıyısı olanların, aynı balığı pişirmeleri bile onları yakınlaştıran bir şey. Her balığın kendine özgü bir pişirilme şekli var. Kimi ızgarada, kimi tuzda, kimi tavada. Avrupa'nın altıncı büyük balık avcısı olan Türkiye, balık tüketiminde sonlarda yer alıyor. Bunun bir dolu nedeni var. Neyse ki kendi açımdan çevremin balık severlerle dolu olduğunu söyleyebilirim. Biz balık severlerin mutlaka taze balık geldiğinde kendisine haber veren, balık alırken uzun uzun sohbet edebileceği bir balıkçısı vardır. 

Eskiden İstanbul'da Anadolu Hisarı ve Arnavutköy'de sepetle gelincik balığı, İstanbul dalyanlarında ise göçmen balıklar avlanırmış. Ama uzun zamandır bu bolluk tarih olmuş durumda. Balık yeme alışkanlığı insanlığın tarihi kadar eski. İstanbul balık kültürünün hakkını verenlerden. Etine dolgun palamutlar, narin hamsiler, lezzetli barbunyalar sık sık sofraları süslüyor. Kafası daha büyük olan tekiri unutmayalım. Çupra ya da çipura, dil balığı, lüfer, levrek, kalkan, istavrit, hepsi de yenilesi.

Karaköy, Beşiktaş, Beyoğlu Balık Pazarı ve Kadıköy en sık balık aldığım yerler. Giderken "acaba neler vardır?" diye merak etmek, uzaktan tablaları, üstlerine sarkan lambaları, balıkları inceleyen kalabalığı görmek, satıcıların, martıların, kısaca hayatın sesini duymak heyecan verici. Her seferinde kısa bir kafa karışıklığı yaşayıp, sonra ne alacağıma karar veririm. Birkaç gün sonra diğerini almak üzere, bu kez de yan malzemeleri almaya giderim. Balık, salata, yanına da sevdiğimiz bir içecek. Hayat birden güzelleşir..