- Kategori
- Anılar
Boş beşik
İki kızımla yalnız kalmıştım. Annelerini bir hastalıktan dolayı kaybettik. Haliyle hayat devam ediyor, evde bir çorba yapan olsun dedik ve evlendik. Çocuk konusuna noktayı koyduk sanırken eşim biraz ileri yaşına rağmen hamile kaldı. Doğuma bir ay kala güzel bir beşik, yorganı, yastığı içinde aldım. Bir oğlumuz oldu, eve geldiğinde annesi yanına yatırdı, hiç beşiğe yatırmadı. Herhalde merakındandır diye bir müddet karışmadım. Aradan kaç ay geçti tam hatırlamıyorum, çocuğu beşiğe koy dedim ama koymadı.
Bir ilçeye tayinimiz çıktı, altı seneden fazla orda kaldık. Yine tayinimizin çıkacağına dört beş ay kala dairemizin çaycısının oğlunun bir kızı oldu, ben de sık sık çay ocağına gider, hem çay içer, hem sohbet ederdik. Beni sayar ve severlerdi. Murat beşik almak istediğini ama pahalı bulduğunu anlatınca ben hemen bizde var hiç kullanılmamış onu alırsın dedim, sevindi garibim.
Eve gittiğimde eşime söyledim, olmaz dedi. Boş duracağına hem yer kaplıyor, verelim dedim. '' Onu ben ikinci ele satacam'' dedi. Beynimden vurulmuşa döndüm, Murad' a yengen vermiyor, kendin iste belki sana verir dedim. Birkaç ay sonra tayinim çıktı, evi toparlamaya başladık, hanımın annesi de eve gelmişti yardım etmeye. Benim tahminim annesine söyledi beşik olayını, o da ver dedi. Sonra bana beşiği verelim dedi. Hemen Murad'a gittim, beşik olayı tamam dedim, akşama kardeşi Suat' la eve geldiler, beşiği aldılar.
Hele kardeşi Suat evde tamir işimiz olsa hemen koşar gelir, yıllardır bir dediğimiz geri çevrilmemiştir. Bu arada ben de evde yarı bekar yarı evli öyle işte.
Bir insanı, bir sevdiğini sevindirmek güzel değil mi?