- Kategori
- Şiir
Boş Kuyu
içimdeki çatlakta
yeri belli olmayan, bir küçücük kıymık
görünmeyen bir köstebek
her gün biraz daha oyup
derinlere sürer onu
bir dalganın çığında, durmadan sürükleyen
yalnızlığın elleri ile birlik ellerim
sanki boğar beni
içime, öyle bir mevsim düşer ki
her seferinde günah işlemiş gibi
ruhumun, bedenimin, bir araya gelemeyen
bütün parçaları kayıp
geçmişten uzayan bir yol gelir uzar önümde
patlar sus’un silâhı
sessiz bir gözyaşını vurur gözüme
sendeler aklım
kahrın aymaz adımları yürür
sığındığım umudun kollarına sığmaz aczim
suyu dibe vurmuş
boş bir kuyu gelir yerleşir göz bebeğime
anlaşılmaz yaşamadan / heyhât
kimsenin elleri tutamaz seni
15 Haziran 2009
Hâdiye Kaptan
(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
- Toplam blog
- : 467
- : 145
- Kayıt tarihi
- : 16.05.11
Güzel Sanatlara tutkulu, Türk sanat müziği hayranı, deniz ve İstanbul âşığı şiiryazar bir fâni....