- Kategori
- Bayramlar
Brüksel' de bayram sabahı (2002)
Çankırı dışında, büyükbabamların evininin dışında geçirdiğim ilk bayram. O yüzden çok kolay değil benim için.
Türkiye’ de birçok kişi bayramı tatil olarak algılamaya başlamışken de hep direndim bu fikre. Yani bayramların gerçekten özel bir yeri var bende çocukluğumdan beri. Sabah erken kalktım, annemleri aramak için. Ablam büyük bir heyecanla açtı telefonu. ‘ Aradığını hissettim ’ , dedi. Daha sonra, uzun süredir görmediğim amcamla konuştum telefonda. Sonra evden çıktım, bayram namazını kılmak için. O sıcaklığı hissetmek istedim. 55 numaralı tramvaya bindim. Tuna Lokanta’ sının olduğu meydanda indim. Daha önce Schaarbeek’ teki Türklere sormuştum, meydanın yakınlarında bir cami olmalıydı. Ama tekrar soracak kimse yoktu etrafta. Şöyle bir göz gezdirdim etrafa. Takım elbise giydirilmiş küçük bir çocuğun peşine takılıp buldum aradığım camiyi. Brüksel’ de aynı Allah ’a ve aynı dine iman eden toplulukların ayrı camileri var. Arapların gittiği camiler ve Türklerin gittiği camiler farklı. İçeri girip insanları inceledim biraz. İnce bıyıklı gençler, bedenlerine biraz büyük gelen takım elbiselerindeki şıklığı beyaz çoraplarıyla tamamlamışlar. İstisnasız herkes temiz ve bakımlı. Etrafta yine bayram çakalları şakalaşıyor: ‘ Montum yok la üstümde, dondum, yoksa hepsinin elini öpücem ’ . Cami çıkışı ayak üstü bayram sohbetleri: ‘ 20 yıl önce geldim buraya, köyümün bayramları hala gözümde tütüyor ’ .
Çıktım, bayram olmasının verdiği ilginç bir huzur ve mutluluk vardı üzerimde. Kezban Fırını’ ndan ıspanaklı börek aldım, tazgahtar bayana ‘ İyi Bayramlar’ dedim. Tramvayla eve dönerken, diğer cami çıkışlarını izledim. Araplar ve Afrikalılar vardı, geleneksel giysileriyle, onların da yüzü gülüyordu. Bulunmak istediğim yerden uzakta olsam da, bayram ben de olumlu bir etki yaptı. Mutfakta oturdum Matina’ yla kahvaltı yaptım. Hissettiklerimi anlattım ona. Ben de seninle camiye gelmek isterdim, dedi. Detaylara girmedim, gülümsedim. Arkadaşımın mutluluğumu benimle paylaşmak istemesi hoşuma gitmişti. Sonra Barış Manço’ nun şarkısını mırıldandım: ‘ Bugün Bayram. Erken kalkın çocuklar, giyelim en güzel giysileri, üzmeyelim bugün annemizi... ’