Bu gün benim...

Bu gün sağlığın ne kadar önemli olduğunu bir kez daha anladım.

Üniversitede bir yıl önceden alınmış randevum vardı. Önemli bir şey değildi.
Sadece rütun taramaydı. Ama sıkıntı verici ve zor saatlerdi.
Orda düşünmek içi bolca vaktim oldu. Bolca felsefe yaptım.Etrafımda,
genç olanda vardı, yaşlı olanda.Zengin , fakir, eğitimli, cahil,
güzel yada bakımsız. Tam bir karma mozaikdi. Çaresiz ve bilinmezlik içinde olanları derinden acıtıuordu bakışlarında.
Orada ölümü düşünmek içinde vaktim oldu.
Fazlaca içine dalmadan. Kenarından, kıyısından.
Bu gün benim doğum günümdü ve ben sağlık ile ilgili bir,
olayım için üniversitedeydim. Dertlileri görmem içimi acıttı.

İşim bitince onkoloji servisinde bir yakınımı ziyaret ettim.
İyice daraldı içim, ''hayat sen ne fenasın...'' demek istedim.
demedim.

Dedim ki ''Seni seviyorum hayat, bana lütfen iyi davran.''

Hiç düşündünüz mü? arkanızdan ne denir. Ne derler, Yaşam son demini bitirince...Peki neler bırakacağız.

Etrafınızda sağlıkla ilgili problem yaşayan birileri var ise onları daha çok sevin.
Belki, sevmek istediğinizde , size yakın olmazlar, olamazlar....Sakın küs ve dagın olmayın, umarsız kalmayın.

Sonra aklıma bir şiirim geldi.

Bir gün sorarsa dostlar beni.

Onlara şöyle de.

Bir ruzgar gibiydi o

İmkansiz sevgiydi.

Cevabı olmayan bir soruydu.

Yanıtsızdı.
Sonu olmayan bir yanlizlik,
Bir yol.

Bir nefeslik bir ömrü vardi şiirlerin.

Bu yüzden, hiç dinmedi sızısı.

şöyle söyleme sakın.

Çok ugrastim dokunmak icin

Dokundukca yandi ellerim.

Bir sıcak sam yeliydi o

Bitti ama izi kaldı de...

Yalansız ol ve de işte...