- Kategori
- İlişkiler
Bu kavga neden biliyor musun?
Kavgamız daha güzel bir dünya için... Başka türlüsü bize yakışır mı?
İşin nereye varacağını bilsek de taaa en başından... Sonuna kadar savaşmayı seçtik biz... Yaşadığımız sürece bitmeyecek kavgamız... Gücümüzün yettiği kadar adaleti sağlamaktır davamız...
Bugün burada, yarın başka yerde... Nerde varsa hoyratça bir davranış... Sonuna kadar karşısındayız...
Bazen bir oluruz, bazen bin... Bazen yenilir, eğilir gibi olsa da başımız... Yıkıldığımız yerden kalkmasını da biliriz evelallah!...
Aradan çıkıp, yardıma koşan olur bazen... Hiç beklemediğin insan, kol kanat geriverir hayaline... Bazen kendi halinde bir yazarsın, bazen en fiyakalı siyasetçi... Bazen mahallenin muhtarı, bazen vatanının gerçek kahramanı... Bazen ekmeğini paylaşırsın arkadaşınla, bazen elinden geleni ardına koymazsın dostuna...
Her ne olursak olalım, her neredeysek; ortaktır, tektir hayalimiz... Mutlu, müreffeh, aydınlık bir memlekete ulaşmaktır rüyamız... Bazen en şatafatlı evin salonunda, bazen de her yeri ayrı dökülen topraktan, kerpiçten yoksul bir köylü damında...
Toprak aynı... Dava ortak... Hayal hepimizin... Öyleyse neden olmasın? Ver eleni, kurtulsun memleket... Peşine düş ki doğrunun, geceleri rahat uyu... Elin acısını kendi derdin bilmeden, bitmeyecek sonsuz acılar...
Geldiğimiz yer, sonunda varacağımız diyar bir... Zengini ayrı, fakiri ayrı son mu bekler sanki? Solduğumuz hava, yaktığımız ateş, altında toplandığımız gökyüzü, yangımızı içimizin; aynı derenin suyu serinletmez mi? Gözyaşımız aynı taşa değmiyor mu? Kan diye akıttığımız toprağa, sicim sicim terin; tarlanda aynı bütünün zerresi değil mi?
Amaç mutluluksa, aynı olmalı kavga... Bir bütünün parçası olmadan, zafere yürümek ne mümkün...
Güneş hepimizin... Yağmur herkese rahmet... Rüzgarın bereket diye savurduğu tohum, bağdan, bahçeden gelip, hepimizin karnını doyurmuyor mu? Kurban diye kestiğin bayramda, etini, sütünü tükettiğin, yününü sırtına geçirdiğin; Allah'ın bize emaneti olan hayvan; biz olalım diye çabalar. Farkedemedin mi bunu?
Çaba ortak, sevinç ve tasa bir ve beraber olmadıkça yüreğimizde; gidebileceğimiz bir yer yok! Anadolu, son sığınağıdır Türk'ün... Dünya, son mekanı insanlığın...
Öyleyse hedefimiz tekleşmeli... İnsan olmak ve insanca yaşamak... Gerisi teferruattan ibaret...
Kendi savaşın için geldiğin dünyada, birlikte yaşayarak iz bırakabilirsin... Ben olarak tek bir kişi; biz olduğunda koca bir evrensin çünkü...
Öyleyse sen de katıl aramıza... Kavgamız daha iyi bir dünya için... Binlerce yıl daha sürebilsin doğa...
Biz olunca, kavgası bile ayrı bir güzelleşir insanın... Yürüyeceği yeri, duracağı zamanı Yeter ki unutmasın adam...
Not: Yazıda kullanılan görsel internetten alınmıştır.
- Toplam blog
- : 1349
- : 1777
- Kayıt tarihi
- : 30.01.11
İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi Halkla İlişkiler veTanıtım, A.Ö.F. Adalet Yüksek Meslek ..