- Kategori
- Gündelik Yaşam
Bugün orada da cumartesi mi?
Cumartesi
Bugün o muhteşem haftasonunun en güzel günü olan "Cumartesi"ydi. Diğer yerleri bilemem ama İstanbul'da öğleden sonra bir ara yağmur bastırdı ve ara ara yağdı durdu. Bu güzel günü ders çalışarak, spor yaparak geçirmek istememe rağmen bir yakınım tarafından zorla alışverişe götürüldüm. Ve kalan son param ile de kendime bir kol saati edindim. Akşam üzeri yine bir yerlere gitme planlarım var.
Alışverişe gittiğimizde yağmura yakalandık ve kot pantolomun paçaları olduğu gibi batmış bir vaziyette eve döndük.
Benim için bir cumartesi bu şekilde geçiyordu, ama kimbilir hangi ücra köşede bir garip kendi halinde soğuk havaya karşı direnmeye ve yağmurda ıslanmamak için bir yere sığınmaya çalışıyordu. Yağmurun yolda sebep olduğu su birikintilerinin üzerlerinden atlarken aklıma geldi birdenbire bu düşünce. O an içimde kısa süreli bir ürperti hissediverdim. Yazıktı neticede. Belki bir ihtiyar, belki bir çocuk, biliyordum ki ben ufacık yağmur suyundan etkilenmemek için eğlenerek kaçarken, onlar ıslanmaya aldırış bile etmiyorlardı.
Bunun en bariz örneği bir kaç sokak ötedeki arada daha dokuz, on yaşlarında elinde sarmayı ellerinin arasında tutarak içmeye çalışan, üzerinde yazdan kalma parça pinçik tişörtünün üzerine yardımseverler tarafından verilen kışlık önü açık gömlekli çocuğun titremeleriydi. Sarmayı içine çekerken onun aklından geçenler o kadar belli ediyordu ki kendini, bunu anlayamayacak insan ya empati kurmayı bilmiyor olacak ya da hiç zorluksuz bir yaşam sürecek. O sarmayı sadece soğuğu hissetmemek için içiyordu. Ellerinin kimi yerleri soğuktan kırmızılaşmıştı, ama o sarmayı elinin arasında tutarak ellerini soğuktan korumaya yeltenmişti.
Tüm bu yaşananlar aslında çok ufak bir anın yadsımasıdır, ama içimde onu öylesine derin hissettim ki sadece bu konudaki hissiyatımı bir cilde bile dökebilirim. Ben artık bu günü nasıl doyasıya yaşayabilirdim ki? Ölüm, üzüntü, kötü bir olay gibi durumların sonrasında söylenen bir söz vardır :"Herşeye rağmen yaşam devam ediyor..."
Bu söz o kadar acımasız ki, bizlerin bu konularda yapabilecek birşeyi olmadığının ve çaresizliğimizin aşikâr kanıtı. Bu kadar acımasız olabilmek benim için gerçekten çok zor ve elimden gelen tek şey her gece diğer dualarımın yanında bu durumda olan insanlara da rabbimden yardım dilemek oluyor. Arada bir de kendimce bağışlayabildiğim ufak yardımlar, ama hiçbiri yeterli değil tabii ki. Bu uğurda tek başına olmak kadar zor başka birşey olamaz.
Bu durumda olan insanlarımıza dilerim ki bir gün yardım eli uzanır. Onlar için hiçbir şey yapmadan durmaktansa ufak da olsa birşeyler yapmayı amaç edinelim. Çünkü bu koşullarda yaşamlarını sürdürmek onların kendi tercihleri değil, zorunluluklarıdır.
Yaşam herşeye rağmen devam ediyor ve yeni haftasonları yine bizleri bekliyor...
Mehmet Değirmenci
- Toplam blog
- : 5
- : 280
- Kayıt tarihi
- : 18.10.08
2006 yılında teknik lisenin Bilgisayar/Yazılım bölümünden mezun oldum. Lise'de staj eğitimi için ulu..