Bugün zor bir gündü...

Bugüne Kızılay sağlık komleksinde ilaç raporu çıkarmakla, yani yine uğraşmakla başladım. Zor ve haraketli birgündü. Hava haddinden fazla soğuk ve ben sabahın erken saatlerinde koşuşturmaya başladım. Aslında zorları başardıkça hoşuma gitmiyor da değil ama....

Yorucu ve sıkıntılı geçirdiğim günlerden birini bitirmek üzereyim. Ama benim arkadaşıma yorgunluk ve soğuk yaramadığından olsa gerek (arkadaşım da MS) korkularım başlamıştı.

Allah'tan yazdırdığım reçetedeki ilaçları almaya gitmeyecek, Deniz ilaçlarımı getirecekti. Buna çok sevinmiştim. Akşam üzeri getirdi de ilaçlarımı. Allah ondan razı olsun.

Gerçi bunlara sevinmem lazım. Genelde herkes tarafından seviliyordum. Nedense sinirlerim çok bozuk, ben bu durumu yorgunluğa veriyorum. İnşallaf düşüdüğüm gibidir. Bunun arkasından ataklarım başlamaz. Biraz önce hemşiremle konuştum, yorulduğum ve soğuktan etkilendiğim için böyle hissettiğimi söyledi ve beni rahatlattı.

Şimdi başladım kendime telkinlere. Atak geçirmeyeceğimi, bunun gelip geçici bir durum olduğunu, böyle zamanları hep yendiğimi kendime söyleyip duruyorum. Başarılı olacağımdan da eminim.

İnadına yaşama felsefesini unutmadım. Ve yaşayacağım da. Bunları aşacağımı biliyorum ve inanıyorum. Eğer ben 25 yıldır ayakata durabildiysem bundan sonrada durkmalıyım.

İçinizi kararttığımı biliyorum fakat düşücelerimi ve hissettiklerimi sizlerle paylaştığımda birilerine örnek olacağımıda biliyorum ya da istiyorum.

Yazımı İNADINA YAŞAMAK diyerek bitirmek istiyorum.

TOZPEMBE GÜNLER BTEMENNİSİYLE.

3NF