- Kategori
- Psikoloji
Burası ....köy ruh ve sinir hastalıkları hastanesi
Yaşanılası yaşamları yaşanmaz hale getirdiğimizin ispatı olmasın sakın buralar...
Bu mekanları televizyon haber programlarında seyrederdim, içim parça parça olurdu...Kader de dünya gözüyle görmek de varmış acı ve hüzünle...
Evraklarımı tamamlamam gerekiyor, kapıda bekliyorum. Demir her yerde soğuğun yalnızlığın simgesi olmuştur benim için...Yine soğuk ve karanlık demirler, kimilerine göre emniyetin, kimilerine göre yalnızlığa itilmişliğin belkide terkedişliğin tek kelime ifadesi. Bazıları ise yaşamının belli dönemlerinde emniyet için
sıkı sıkı sarıldıkları demirlerin tutsağı oldu buralarda...Bazılarıda hayatlarında demirlerin varlığını gördü, hissetti iliklerine kadar...
Bu sıcakta bile ne soğuk parmaklıklar, uzanan tombul ele 1 lira arıyorum çantamın içinde kendime sinir oluyorum "niye dağıtırım ki çantamın içinde bozuk paraları" hepsi bozuk olsaydı da hemen çıkarıp bekletmeden verseydim uzanan ellere.."abla şimdi götürecekler bizi şok a" "abla banada 1 lira versene şok a girmeden bir çay içeyim"
Ah bu çocuklar bozuk para düşmanı niye bu kadar azdı sanki çantam da bozuk para, birine de 500 düştü alınmışmıdır acaba bana az verdi diye?
Birisi köşede ziyaret saati olmadığı için demir parmaklıklı kapının yanında bir yakını ile konuşuyor.
Kimbilir belki eşidir diye düşünüyorum, o sanki kendini soyutlamış diğerlerinden...
Toplanıyorlar sıra ile isimler okunuyor ve görevli kişi tarafından götürülüyorlar, nereye? BİLMEM!
Ben çıkışa imza atacak doktoru beklerken, biraz önce yakını ile konuşan kadınla konuşmaya başlıyoruz, yanımda bana eşlik eden yakınımla. Yeğeni imiş ve alkol tedavisi için yatırılmış, çok sıkıntılı imiş "benim bu hastaların yanında ne işim var" diyormuş! Eşi tarafından terkedilip, boşanmış bir yaşam maduru, oda teredilmişliğin acısını yüreğinde hissedenlerden...
İnsanların yaşamlarını biraz derin incelersek, herkes bazı zaaflarının sonuçlarında veya çevresel insan faktörünün sonucunda çok farklı yaşamlar yaşıyor. Özünde kimse yanlış değil kötü değil, yeterki özünü o zaaflara ve yanlış faktör olabilecek insanlara yenik düşürmesin.
Zaman zaman insanın yaşamında yaptığı hataları iyi incelemesi olabildiğince objektif düşüncelerle incelemesi çevresinde ki sevenleri ve sevdikleri ile bunları istişare edebilmesi çok önemli, yoksa farkında olmadan geri dönülmez sıkıntılar yaşamların içinde, o yaşamların içinde kendimizi bulmamız an meselesi olabiliyor.
Evraklarımı tamamlamam gerekiyor, kapıda bekliyorum. Demir her yerde soğuğun yalnızlığın simgesi olmuştur benim için...Yine soğuk ve karanlık demirler, kimilerine göre emniyetin, kimilerine göre yalnızlığa itilmişliğin belkide terkedişliğin tek kelime ifadesi. Bazıları ise yaşamının belli dönemlerinde emniyet için
sıkı sıkı sarıldıkları demirlerin tutsağı oldu buralarda...Bazılarıda hayatlarında demirlerin varlığını gördü, hissetti iliklerine kadar...
Bu sıcakta bile ne soğuk parmaklıklar, uzanan tombul ele 1 lira arıyorum çantamın içinde kendime sinir oluyorum "niye dağıtırım ki çantamın içinde bozuk paraları" hepsi bozuk olsaydı da hemen çıkarıp bekletmeden verseydim uzanan ellere.."abla şimdi götürecekler bizi şok a" "abla banada 1 lira versene şok a girmeden bir çay içeyim"
Ah bu çocuklar bozuk para düşmanı niye bu kadar azdı sanki çantam da bozuk para, birine de 500 düştü alınmışmıdır acaba bana az verdi diye?
Birisi köşede ziyaret saati olmadığı için demir parmaklıklı kapının yanında bir yakını ile konuşuyor.
Kimbilir belki eşidir diye düşünüyorum, o sanki kendini soyutlamış diğerlerinden...
Toplanıyorlar sıra ile isimler okunuyor ve görevli kişi tarafından götürülüyorlar, nereye? BİLMEM!
Ben çıkışa imza atacak doktoru beklerken, biraz önce yakını ile konuşan kadınla konuşmaya başlıyoruz, yanımda bana eşlik eden yakınımla. Yeğeni imiş ve alkol tedavisi için yatırılmış, çok sıkıntılı imiş "benim bu hastaların yanında ne işim var" diyormuş! Eşi tarafından terkedilip, boşanmış bir yaşam maduru, oda teredilmişliğin acısını yüreğinde hissedenlerden...
İnsanların yaşamlarını biraz derin incelersek, herkes bazı zaaflarının sonuçlarında veya çevresel insan faktörünün sonucunda çok farklı yaşamlar yaşıyor. Özünde kimse yanlış değil kötü değil, yeterki özünü o zaaflara ve yanlış faktör olabilecek insanlara yenik düşürmesin.
Zaman zaman insanın yaşamında yaptığı hataları iyi incelemesi olabildiğince objektif düşüncelerle incelemesi çevresinde ki sevenleri ve sevdikleri ile bunları istişare edebilmesi çok önemli, yoksa farkında olmadan geri dönülmez sıkıntılar yaşamların içinde, o yaşamların içinde kendimizi bulmamız an meselesi olabiliyor.
- Toplam blog
- : 41
- : 1151
- Kayıt tarihi
- : 28.12.07
1963 Doğumlu ununu elemiş eleğini asmak üzere...3 (kimine göre pırlanta) çocuk yetiştirmiş denil..