- Kategori
- Çocuklar ve ilkler
Canım yavruma doyamadım! Seni asla unutamam
Evlendiğim ilk ay bebeğime hamile olduğumu öğrenmiştim. Çocuklarıçok sevdiğim için bu haber beni dünyanın en mutlu insanı yapmıştı. Onu kalbimle yüreğimle hissetmek ona can vermek beni inanılmaz bir zevkin içine sürüklüyordu. Çocuk delisi bir insandım. Bu kadar erken düşünmüyordum ama yinede onu çok istiyordum. Benim için sanki zaman durmuştu. Günler bile geçmiyordu. Hayatımda hiç birşeyi bu kadar çok istememiştim. O benim sığınacağım bir liman olucaktı.Onunla yatıp onunla kalkıyor ondan başka bişey düşünemiyordum. Gecem gündüzüm herşeyim bu bebek olmuştu. Aylar geçtikçe benimde karnım şekil almaya başlamıştı. Artık onun hareketlerinide hissetmeye başlamıştım. O tekmelerini ve hareketlerini hissettikçe zevkten ölücek gibi oluyordum. Onu oğlum diye seviyordum. Daha ultrasonda cinsiyetini öğrenmemiştim ama ben onun erkek olucağını biliyordum. Evdeki herkes onun gelmesini sabırsızlıkla bekliyordu. Herkesi bir alış veriş merakı sarmıştı. Evde yer kalmamıştı.
Bir gece çok kötü bir rüya görmüştüm. Rüyamda doğum yaparken bebeğim ölmüş ve ben o an üzüntü içinde yerlerde kıvranarak ağlıyordum. Bu rüyam çıkmasın diye çok dua ediyordum ve oğumum yaklaştıkça içimi bir korku kaplamıştı. Doktora gittiğimde herşeyin yolunda olduğunu söylemesi beni biraz olsa da rahatlatıyordu.
Artık son ayıma girmiş ve gün saymaya başlamıştık. Doktora daha sık gidiyordum ve sonuçlar olumlu çıkıyordu. Sancım olmadığı için suni sancıyla doğu yapıcağım söylenilmişti.
Nihayet o gün gelmişti. Hastaneye yatırdılar beni, hemen koluma suni sancı serumunu taktılar. Üç gün sancı verdiler ve nihayet bebeyimi doğuracaktım. Doğuma girdim ve beş dakika geçmeden bebeğim dünyaya geldi. Ama hiç görmeden ve sesini bile duymadan götürmüşlerdi. O an bir terslik olduğunu anlamıştım. Bebeğim doğarken can çekişiyormuş ve hemen ölmüş. Bunu ben bilmiyordum. O artık yoktu. Bunu bana söylediklerinde hastaneyi yerle bir etmişim. Hastaneden ayrılıp eve geldiğimde herşey çok kötü oldu. Onun eşyaları her yeri kaplamıştı. Deli bir insandan farkım yoktu vee psikolojim de çok bozulmuştu. O anları düşündükçe haalaa ağlıyorum.
Yaşamayan biri anlayamaz beni. Allah'ım kimseye de yaşatmasın. Benim kendimi toplamam çok uzun yıllar aldı. Allah herkesin yavrusunu korusun benim yavrularımı da ayırmasın. O üzüntü ve stresi de kimseye yaşatmasın. Birşeyi çok isteyince olmuyor. Demek ki fazla istememek lazımmış.
- Toplam blog
- : 4
- : 884
- Kayıt tarihi
- : 05.04.08
1977 yılında İstanbul da doğdum. İlkokul ortaokul ve lise yi İstanbul Tuzla da okudum. Üniversite..