- Kategori
- Deneme
Carmen Galata'da

Çığlığımı attığım yere gel, toplamak için, ben Carmen!
Eteğini savura savura, kırıta kırıta, güle güle geliyordu karşıdan Carmen, vapuru kaçırmamış.
Upuzun siyah, kıvır kıvır saçları topuklarında, uzun topuklu ayakkabıları üstünde Carmen, güzeller güzeli yürüyordu Galata Köprüsü'nde.
Carmen yolculuk nereye?
Köprü'de herkes olta başındaydı. Kimse Carmen'in farkında değildi. Carmen kendisinin farkındaydı. Ben hepsindeydim. Ne güzel bir gün bu böyle Carmen dolusu.
İstanbul Carmen, Carmen İstanbul ve Carmen daha bir İstanbul.
Benim Carmenim kalabalıkları sever. Yalnızdı. Carmen!...Yanımdan akıp gidiyordu kaşları ince nehir kadın.
O adamların adlarını anmak istemiyorum yanında.
İstanbul davetlisi Carmen akşama da buradayım, diyordu, ışık dolu; fazla geç kalma erken geeeel!...
Yüzümde Carmenler açıyordu.
1. Not: Gündüz ben gezintisindeyim, dedi Carmen, gece sen olacak bende bol İstanbullu, ona göre gel.
2. Not:
Carmen'i ilk gören
bendim Galata'da
son gören de
ben
elimde nerden
geldiği
belli olmayan
o kanlı
bıçakla!
Ş.Y.