Çay

Çayın duruyor masada,

Oda hep sen dolu,

Bir yerden çıkıp gelecekmişsin gibi,

Özlemek bu kadar meşakkatli bir şey miydi ki?

İnsan aynı şehirdeki birini özler miydi?

Yahut çok uzun zaman geçmeden de özlenebilir miydi?

Hiçbir önemi yok işte,

Bildiğin özlemek bu.

Hava sanki hep aydınlık,

Masanın öteki tarafında görünüyor yüzün,

Korkuyorum, korkutuyorsun beni.

Bi görünüp bi kaybolmandan korkuyorum.

İnsan aynı kişiyi sevebilir miydi?

Yahut çok uzun zaman geçse de yine aşık kalabilir miydi?

Hiçbir önemi yok bunun da,

Sevmek bu, bildiğin.

Sen orada öylece kalınca bi beklemek alıyor beni,

Ne çayı içiyorum, ne bişeyler yazabiliyorum,

İştahımı kesiyor bu özleme hissi,

Kaybettiğim bütün iyelik eklerim sende sanki,

Bir gelsen diyorum,

Çıkıp gelsen buraya,

Sonra hiç gitmesen mesela,

Çay içsek biz,

Ve bu hiç gitmemeler hiç bitmese,

Bitmenin adı da hiç geçmese diyorum.

Dünyanın derdi tasası dursa kenarda,

Sen konuşsan, önce bir çay içsek,

Kelimelerimi cümle,

Cümlelerimi şiir yapsan,

Sesin ömrüme karışsa,

Gelsen.

Kalsan.

Çayın duruyor,

Gel sen.

30.04.2014 00:14 / İstanbul

Yorumlarınız için teşekkürler.

Artık herhangi bir sayfaya baktığımda daha net bir görüntü oluşuyor. Her yazıda 'sen'i görüyo..